Mała wielka firma » zarządzanie

Podcast #57: Szkolenia firmowe

Marek Jankowski — Sun, 04 Sep 2011 18:00:18 +0000

Jak wynika z moich obserwacji, dwa najczęstsze powody, dla których małe firmy decydują się na inwestycję w przeszkolenie swoich ludzi to: (1) nadarzająca się okazja w postaci szkolenia darmowego albo prawie darmowego, czyli dofinansowanego przez UE; (2) doraźna potrzeba podniesienia kwalifikacji w jakiejś dziedzinie. Oczywiście mogą one też występować łącznie (np. jest konieczność zdobycia nowych umiejętności, więc właściciel z założenia szuka w kategorii „EFS”).

Niewiele firm podchodzi do szkoleń w sposób systematyczny, traktując je jako rutynową formę podnoszenia wartości swojego kapitału (w tym przypadku ludzkiego). Tymczasem odświeżanie i uzupełnianie wiedzy w głowach pracowników można – i warto – potraktować podobnie, jak bieżące aktualizowanie oprogramowania w biurowych komputerach, przeglądy firmowych samochodów czy malowanie ścian w pomieszczeniach, gdzie przyjmujemy klientów.

Podcastu „Mała wielka firma” możesz też słuchać w radiu Kontestacja.

Zobacz też:

Podcast #48: Pomnażasz czy podcinasz skrzydła?

Marek Jankowski — Sun, 17 Apr 2011 17:00:51 +0000

Po dość długiej przerwie spowodowanej nawałem obowiązków służbowych, podcast „Mała wielka firma” powraca :–) W tym odcinku zajmujemy się dwoma typami zachowań menedżerów.

Szefowie pierwszej kategorii (diminishers) sprawiają, że podwładni pracują „normalnie”, czyli na 20–30% swoich możliwości. Druga grupa (multipliers) to przełożeni, dzięki którym wydajność pracowników rośnie nawet kilkukrotnie.

Za inspirację dziękujemy Liz Wiseman, autorce książki „Multipliers: How the Best Leaders Make Everyone Smarter”.

Podcastu „Mała wielka firma” możesz też słuchać w radiu Kontestacja.

Zobacz też:

Zarządzanie finansami dla słabych z matematyki

Marek Jankowski — Tue, 22 Jun 2010 00:54:21 +0000

Prowadzisz własną firmę albo myślisz o jej założeniu? Chciałbyś, żeby poza satysfakcją i obowiązkami dawała ci też pieniądze? Wpadnij w środę (23.06.2010) o 18.00 do księgarnio–kawiarni Nalanda przy pl. Kościuszki 12 we Wrocławiu. Będę tam opowiadał o praktyce efektywnego zarządzania małą działalnością gospodarczą. Szczegóły tutaj: http://www.praktykasukcesu.pl/wroclaw/mala–wielka–firma.html

Zobacz też:

6 sposobów na kontakty biznesowe

Marek Jankowski — Tue, 21 Jul 2009 06:40:24 +0000

Jednym z problemów nowo powstających firm jest to, że nikt ich nie zna. Nie mają jeszcze ani jednego zadowolonego klienta, któremu mogą zaoferować coś nowego. Nie mogą poszczycić się wcześniejszymi sukcesami. Nie mają ani jednej rekomendacji. Parafrazując klasyka Kononowicza, niczego nie mają.

Nie ma to żadnego znaczenia, gdy chcesz sprzedawać na rogu pietruszkę i banany. Ale jeżeli zamierzasz świadczyć usługi – zwłaszcza dla firm – musisz sobie z tym poradzić. Musisz jakiś cudem dotrzeć do ludzi, którzy złożą u Ciebie pierwsze zamówienie. A kiedy już dowiesz się, gdzie ich znaleźć, możesz wykorzystywać przetrenowane sposoby jeszcze wiele razy, żeby poszerzać strumień pieniędzy wpływających na twoje konto. Do dzieła.

Najskuteczniejszym sposobem zdobywania zaufania są osobiste kontakty. Jeżeli zadbasz o codzienną higienę, żona pomoże Ci się jako tako ubrać i pooglądasz Jolantę Kwaśniewską w TVN Style, albo po prostu masz wrodzony wdzięk, powinieneś łatwo poradzić sobie ze zrobieniem na bliźnich dobrego wrażenia. W razie wątpliwości sięgnij po klasykę: „Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi” Dale’a Carnegiego.

Załóżmy, że ten etap masz już za sobą. Pojawia się pytanie: gdzie znaleźć i w jaki sposób dotrzeć do ludzi, na których Ci zależy? Pisałem ostatnio o tym, że spotkania networkingowe nie działają. W komentarzach pojawiło się pytanie: a co działa?

Targi. Dla mnie osobiście, jako wydawcy czasopisma branżowego, to najlepszy sposób. W Polsce kierowane do profesjonalistów targi zabawek i artykułów dziecięcych wprawdzie dopiero raczkują, pierwszą jaskółką są łódzkie Games & Toys, które zadebiutowały zaledwie w zeszłym roku, ale od czego mamy Niemców. W Norymberdze odbywają się największe na świecie targi zabawek Spielwarenmesse, a w Kolonii – targi artykułów dziecięcych Kind + Jugend. Na obu tych imprezach nie brakuje Polaków. Niektórzy śmieją się nawet, że interesy z polskimi firmami najlepiej robi im się właśnie w Niemczech. Targi umożliwiają spotkanie w jednym miejscu bardzo wielu osób, do których inaczej nie miałbyś szans dotrzeć. Jeżeli odpowiednio się do nich przygotujesz, będziesz zadowolony z efektów.
Szkolenia. Gdy działasz w jednej określonej branży, wybierz się na kilkudniowe szkolenie tematycznie z nią związane. Jako właściciel agencji reklamowej albo innego biznesu w którym klienci pochodzą z różnych branż, możesz zainwestować w trening umiejętności miękkich, np. komunikacji, sprzedaży czy nawet zarządzania ludźmi. Znajdź jakiś unijny projekt, to zapłacisz grosze. A integracyjne wieczory, wspólne piwo i bilard mogą zaowocować kontaktami, które trudno byłoby nawiązać w tak krótkim czasie w innych okolicznościach. Prezesa wielkiej firmy tam nie spotkasz, ale jego pracowników, którzy pomogą ci zdobyć kontrakt – owszem.
Gale i jubileusze. Wiesz o imprezie, na której będzie jeden lub więcej klientów, których chcesz „złowić”? Postaraj się zdobyć zaproszenia. Kiedy obiekt Twojego zainteresowania odbiera jakąś nagrodę, dobrym pretekstem do rozpoczęcia rozmowy jest zawsze szczery podziw i gratulacje. W innej sytuacji, znajdź wspólnego znajomego i poproś, żeby Cię przedstawił. To zawsze robi lepsze wrażenie, niż narzucanie się samemu z nieszczerym uśmiechem ulicznego sprzedawcy perfum.
Blogi i mikroblogi. Blogerzy często czują szczególną więź z osobami, które zostawiają im komentarze. Psychologicznie łatwo to uzasadnić. Komentuje, czyli przeczytał. Przeczytał, czyli go zainteresowałem. Zainteresowałem go, czyli mamy ze sobą coś wspólnego. Mamy ze sobą coś wspólnego, czyli jesteśmy podobni – jak mam nie lubić kogoś, kto jest podobny do mnie? To tak jak w zabawie z dzieciństwa – kiedy wypowiadasz się na czyimś blogu, wstępujesz do jego „bandy”. Ale znaj umiar. Nie stawiaj sobie za punkt honoru komentowania dzień w dzień każdego nowego wpisu w ciągu trzech minut od jego opublikowania, bo wyjdziesz na świra, a w najlepszym razie – natręta.
Byli koledzy z pracy. Jeżeli przed założeniem firmy pracowałeś gdzieś na etacie, pewnie poznałeś różnych ludzi. Niewykluczone, że część z nich przeszła do innych firm albo założyła własne. Podtrzymuj takie kontakty. Ktoś, kto miał okazję poznać Cię wcześniej jako profesjonalistę, łatwiej zaufa Tobie, niż komuś anonimowemu, a przynajmniej zarekomenduje swoim znajomym. No dobrze, skoro się upierasz, to do kolegów ze szkoły (a już na pewno ze studiów) też możesz się odezwać. Ta Nasza–klasa, wszędzie się wciśnie ;–)
Profesjonalne serwisy społecznościowe. Przygniatająca większość rozmów toczonych na GoldenLine czy Profeo poziomem intelektualnym nie wykracza poza gimnazjum, ale z pozostałych 5% możesz zrobić użytek. Nie wklejaj do każdej możliwej grupy swojej oferty skopiowanej ze strony internetowej, nie o to chodzi. Szukaj ludzi, którzy mają problemy związane z dziedziną Twojej działalności i pomagaj im je rozwiązać. Stopniowo zaczną Cię kojarzyć, darzyć zaufaniem i wdzięcznością. A gdy będą potrzebować Twoich usług, łatwo Cię znajdą.

Rodzaj i skuteczność podejmowanych działań zależy m.in. od branży, którą reprezentuje Twoja firma. Jeżeli wpadnie Ci do głowy coś jeszcze, chętnie przeczytam o tym w komentarzach :–)

Zobacz też:

Podcast #9: Planowanie, organizowanie, motywowanie

Marek Jankowski — Mon, 04 May 2009 07:30:40 +0000

Planowanie, organizowanie, motywowanie i kontrola – to czynności, których szef nie może zlecić nikomu innemu. W najnowszym odcinku podcastu „Mała wielka firma” w niecałe 18 minut udało nam się omówić 3 z nich. Dokończymy przy następnej okazji.

W podróży po meandrach zarządzania kadrami towarzyszyli nam: Leo Beenhakker, Artur Boruc, senator Tomasz Misiak, Monika Olejnik i Jan Rokita.

Spis treści:

podstawowe funkcje kierownicze,
prognozowanie wyników finansowych,
rola dobrej organizacji pracy w firmie,
powody marnowania czasu pracy przez pracowników,
fotografia dnia roboczego,
motywowanie metodą kija i marchewki,
pieniądze jako czynnik motywujący do pracy,
ryzyko związane z wymierzaniem kar pracownikom,
awanse a poziom niekompetencji,
niematerialne sposoby motywowania.

Życzymy miłego odbioru :–)

Zobacz też:

Letnie opony

Marek Jankowski — Mon, 20 Apr 2009 07:15:46 +0000

W poniedziałek przed Wielkanocą postanowiłem wymienić opony na letnie. Zaplanowałem wyjazd na święta na piątek rano, więc czasu było teoretycznie sporo. Niestety. Ponieważ właśnie mocniej zaświeciło słońce, wielu kierowców w tym samym czasie wpadło na identyczny pomysł.

Znalezienie wolnego wulkanizatora nie było łatwe, ale za to dostarczyło ciekawych spostrzeżeń biznesowych :)

Nauczony doświadczeniami z poprzednich lat, nawet nie dzwoniłem do najbardziej znanych firm oponiarskich, bo tam uderza większość ludzi i są najdłuższe kolejki. Zacząłem od małego warsztatu na moim osiedlu. Pewny siebie podjechałem na miejsce, wszedłem do środka, zapytałem kiedy mają najbliższy wolny termin. – Wtorek po świętach – odpowiedział Pan Wulkanizator, nawet nie patrząc w moją stronę, najwyraźniej poirytowany tym, że właśnie postanowiłem podzielić się z nim zawartością portfela.

W tym zakładzie wymiana opon odbywa się na chodniku przed budynkiem. A wiosenną inwazję klientów nietrudno przewidzieć. Gdyby właściciel zatrudnił na dwa tygodnie pomocnika i wyposażył go w podnośnik, mógłby praktycznie dwukrotnie zwiększyć liczbę obsługiwanych klientów.

Załóżmy, że w ciągu 8–godzinnego dnia roboczego w takich półamatorskich warunkach można wymienić 12 kompletów opon. Za każdą taką operację klient płaci 80 zł. To daje 9600 zł w dwa tygodnie, bez weekendów. Niech pracownik kosztuje nas przez te 2 tygodnie nawet 2000 zł. I tak zostaje jeszcze całkiem sporo.

– We Wrocławiu wszędzie będzie tak samo – pomyślałem i zacząłem szukać za miastem. Zadzwoniłem do Pietrzykowic. – Najbliższy termin to piątek – usłyszałem. – W piątek wyjeżdżam – zacząłem negocjować. – OK, zaczynamy od 8 rano, niech pan przyjedzie o 7:40, to załatwimy sprawę i spokojnie pan pojedzie – zaproponował wulkanizator.

To już była jakaś konstruktywna propozycja. Zaklepałem termin i… szukałem dalej. Tak znalazłem warsztat w Kątach Wrocławskich, w którym wcisnęli mnie jeszcze tego samego dnia pod wieczór.

Zadzwoniłem do Pietrzykowic odwołać wizytę, ale nikt nie odbierał tam już telefonu. Wysłałem więc maila z informacją, że w piątek jednak nie przyjadę. Wieczorem dostałem odpowiedź:

Witam,

Dziękuje za info.
Zapraszam do korzystania z naszych usług, które staramy się świadczyć na poziomie pełnego profesjonalizmu.

Pozdrawiam, Piotr Kawa

Miło i sympatycznie. Nie dość, że kreatywnie rozwiązują problem klienta, to jeszcze odpisują na maile :)

W Kątach Wrocławskich zostałem jako nowy klient poddany badaniu marketingowemu. – Jak się pan o nas dowiedział? – wypytywał mnie człowiek, z którym umawiałem wizytę przez telefon. – Nie reklamujemy się przecież jako wulkanizacja. Robimy to w zasadzie tylko dla naszych stałych klientów, żeby nie musieli szukać gdzie indziej. Któryś z nich panu nas polecił?

Wyjaśniłem, że znalazłem ich na Zumi, wpisując jako słowo kluczowe „opony”. Jestem przekonany, że jeżeli mają więcej takich klientów, zrobią właściwy użytek z tej wiedzy.

Przy okazji podczas sympatycznej rozmowy dowiedziałem się jeszcze, jaki mają zakres usług i że ostatnio byli na targach motoryzacyjnych w Lipsku (znaczy się – fachowcy pełną gębą). A na pożegnanie dostałem wizytówkę, „tak na wszelki wypadek”.

Jeżeli następnym razem znów przegapię termin, kiedy do wymiany opon we Wrocławiu nie ma kolejek, pewnie pojadę do Kątów. W każdym razie z pewnością Pana Wulkanizatora z osiedla będę omijał z daleka. Po co człowieka denerwować.

Zobacz też:

Jak zyskać na kryzysie

Marek Jankowski — Mon, 12 Jan 2009 21:16:00 +0000

Zarządzanie ryzykiem nie polega na jego unikaniu. Potwierdzają to badania renomowanej firmy doradczej McKinsey & Company. W poszukiwaniu najlepszych sposobów radzenia sobie z kryzysem, specjaliści z McKinseya przejrzeli księgi finansowe blisko 1000 amerykańskich firm, głównie produkcyjnych.

Gospodarka Stanów Zjednoczonych była w recesji w latach 1990–91. Badanie objęło 18–letni okres, od 1982 do 1999 roku. Jego autorzy skupili się na dwóch grupach firm. Pierwsza to liderzy, którzy po trudnym okresie utrzymali swoją pozycję. Drugą stanowili średniacy, którzy dzięki działaniom podjętym w kryzysie dołączyli do najlepszych.

Okazało się, że ci, dla których kryzys okazał się przychylny, postępowali niekiedy wbrew – jak mogłoby się wydawać – zdrowemu rozsądkowi. Wyniki amerykańskich badań obaliły kilka mitów zakorzenionych w umysłach przedsiębiorców.

Firmy, które dzięki kryzysowi znalazły się wśród liderów, w porównaniu do konkurentów były w trudnych czasach bardzo rozrzutne. Swoje rezerwy gotówkowe obniżyły o 30–40 proc. w stosunku do średniej branżowej. Zamiast zamrażać pieniądze, obracały nimi z dobrym skutkiem.

Najlepsi, którzy utrzymali swoją pozycję, poszukiwali natomiast za wszelką cenę zbytu na swoje produkty. Średnia wartość ich transakcji była dużo niższa niż u konkurentów o podobnej pozycji. Jednak dzięki dużej ich liczbie utrzymali swoje udziały w rynku.

Jeszcze bardziej zaskakujące było podejście zwycięskich firm do kosztów operacyjnych. Większość konkurentów zacisnęła pasa – ale nie one. Zamiast ograniczać wydatki i walczyć o bieżące zyski, patrzyły perspektywicznie. Utrzymywały wyższe od innych koszty ogólne, administracji i sprzedaży. Ponad dwukrotnie więcej niż w czasie dobrej koniunktury wydawały na badania i rozwój. Więcej inwestowały też w reklamę.

A Ty, jak zamierzasz przetrwać kryzys?

Zobacz też:

Winning znaczy zwyciężać

Marek Jankowski — Wed, 31 Dec 2008 15:39:01 +0000

Według Warrena Buffetta „nie potrzeba już żadnej innej książki o zarządzaniu”. Od 3 lat nie znika ona z listy biznesowych bestsellerów Empiku. Długo się do niej przymierzałem i w końcu się udało.

„Winning znaczy zwyciężać” byłego prezesa General Electric Jacka Welcha to lekki przewodnik po tym, jak zrobić karierę w korporacji i jak nią kierować. Właściciele małych firm też znajdą tam coś dla siebie.

Stanowisko menedżera, dyrektora czy prezesa w wielkiej firmie trudno porównywać z prowadzeniem własnej działalności. Jest jedna zasadnicza różnica: przedsiębiorca–właściciel nikomu nie podlega. Jednak są też co najmniej 4 elementy wspólne.

Misja firmy. Według Jacka Welcha jest ona odpowiedzią na jedno pytanie: „Jak chcemy zwyciężać w tym biznesie?”. Każdy przedsiębiorca musi znaleźć na nie odpowiedź, jeżeli chce przetrwać.

Strategia. Nie można wszystkim zapewniać wszystkiego. Aby określić naszą strategię, musimy przeanalizować rynek i konkurencję, a następnie wybrać te elementy, które pozwolą nam odnosić zwycięstwa.

Zatrudnianie. Znalezienie pracownika nie jest trudne. Ale znalezienie dobrego pracownika to prawdziwa sztuka. Temat jest obszerny i ciekawy, bo ludzie to podstawa każdej organizacji, więc wkrótce wrócę do tego tematu.

Przywództwo. Zatrudniając nawet jednego pracownika, stajesz się liderem dwuosobowego zespołu. Pamiętaj, że przywództwo polega na pomaganiu innym w osiąganiu sukcesów.

To książka o zarządzaniu, ale powinien przeczytać ją każdy pracownik. Choćby tylko po to, żeby zapamiętać z niej jedną myśl: „W wypadku nieszczęść czy niesprawiedliwych wydarzeń w życiu, pamiętaj że to twój problem i ty go musisz rozwiązać”.

Zobacz też:

Dwugłowy potwór, czyli 10 argumentów przeciwko zakładaniu spółek

Marek Jankowski — Mon, 20 Oct 2008 18:31:03 +0000

Mimo znanego wszystkim powiedzenia „Mówiły jaskółki, że niedobre są spółki”, wśród nowo powstających firm spółek nie brakuje. Bo razem raźniej, bo dwie osoby mają więcej doświadczeń i kompetencji niż jedna, bo razem wpadły na pomysł… Nie zamierzam nikogo zniechęcać do spółek, bo mają niezaprzeczalne zalety. Ale jeżeli już zaczynacie działać razem, koniecznie podzielcie między siebie obowiązki i obszary kompetencji.

– Jak to? – zapytają początkujący spółkowicze. – Czy nie chodzi właśnie o to, żeby wszelkie decyzje podejmować wspólnie?

Odpowiadam: nie znam żadnej działającej sprawnie i przynoszącej zyski spółki, która działa w ten sposób. Dla uproszczenia podam powody dla spółki dwuosobowej, ale oczywiście im więcej wspólników, tym sytuacja wygląda bardziej dramatycznie…

Podejmowanie decyzji trwa znacznie dłużej, bo najpierw każdą sprawę trzeba przedyskutować.
Decyzje trzeba odkładać w czasie, bo nie w każdej chwili wspólna dyskusja jest możliwa. Z czasem sprawy do załatwienia piętrzą się coraz bardziej.
W przypadku choroby, delegacji albo innej nieobecności jednego ze wspólników firma jest praktycznie sparaliżowana.
Kiedy wspólnicy mają problem z ustaleniem wspólnego stanowiska, problem pozostaje nierozwiązany.
Każdy sukces ma dwóch ojców, a za porażki wspólnicy obwiniają się nawzajem.
Wspólnicy mogą podejmować mniej trafne decyzje, bo każdy liczy na to, że ten drugi na pewno dobrze przemyślał sprawę i nie dopuściłby do popełnienia błędu.
Wspólnicy wykorzystują tylko połowę swoich potencjałów, gdy robią w dwie osoby coś, do czego wystarczyłaby jedna.
Gdy dwóch szefów wydaje pracownikowi różne polecenia, ten nie wie które ma wykonać i najczęściej nie wykonuje żadnego. A w końcu zmienia pracę, bo ma dość narażania się jednemu lub drugiemu zwierzchnikowi.
Każdy z pracowników może wybrać sobie ulubionego szefa, do którego przychodzi z problemami – a to szefowie powinni decydować, który z nich czym się zajmuje.
Pracownicy mogą ignorować niektóre polecenia jednego szefa, wiedząc z doświadczenia, że drugi i tak nie będzie wymagał ich realizacji.

Mimo to spółka może działać sprawnie i odnosić sukcesy. O ile jej tworzenie zaczniecie od wyraźnego podzielenia ról i określenia wzajemnych kompetencji. Tylko błagam, zróbcie to lepiej niż autorzy naszej konstytucji pisząc o kompetencjach prezydenta i premiera…

Zobacz też:

Pomyśl zanim powiesz

Marek Jankowski — Fri, 15 Aug 2008 08:23:37 +0000

Prowadzenie firmy polega na podejmowaniu decyzji. Im są bardziej trafne, tym lepiej. Niektórzy uważają też, że im szybsze tym lepiej, ale to nie zawsze prawda.

Kłopot z decyzjami bierze się stąd, że nigdy nie ma pewności, która jest słuszna. Nigdy nie ma stu procent wszystkich potrzebnych informacji. I nie zawsze da się przewidzieć wszystkie konsekwencje.

Szybkie podejmowanie decyzji ma swoje zalety. Nad każdą sprawą zastanawiamy się tylko raz, więc oszczędzamy czas. Robimy wrażenie ludzi zdecydowanych i pewnych siebie. Kiedy szybkie decyzje są niezbędne, np. w sytuacji kryzysowej, nasz stres jest mniejszy, bo działamy na co dzień w podobny sposób.

Wady? Nie każdy ma umiejętność szybkiego zauważenia i przeanalizowania wszystkich za i przeciw. A to może prowadzić do błędnych decyzji. Jednym z Twoich przywilejów jako właściciela firmy jest to, że nie musisz na każde pytanie odpowiadać natychmiast. Klient przychodzi ze skargą. Pracownik sugeruje podwyżkę. Kontrahent chciałby dostać większy rabat. Jeżeli odpowiesz od razu, prawdopodobnie będziesz musiał dotrzymać później obiecanych warunków. A jeżeli się wycofasz,Twój wizerunek ucierpi. Będziesz postrzegany jako niewiarygodny i niekonsekwentny. Nawet jeżeli po zastanowieniu dojdziesz do wniosku, że skarga klienta jest nieuzasadniona, pracownik w kolejnym miesiącu nie wykonał postawionych przed nim celów, a kontrahent notorycznie spóźnia się z płatnościami.