Ktoś o wyrafinowanych kubkach smakowych pewnie będzie kierował się smakiem. Głodny skieruje się tam, gdzie najbliżej. Zmęczony będzie marzył, aby zatopić się w miękkim fotelu. Wystrój lokalu, muzyka i styl będą ważne dla kogoś, kto planuje romantyczną randkę. Człowiek pędzący z jednego spotkania służbowego na drugie będzie zje byle co i byle gdzie, chce po prostu szybko zapełnić żołądek. Dla mnie ostatnio najważniejsze okazało się inne kryterium: obecność antenki i dwóch dziurek.

Po burzach, które niedawno szalały w okolicy, wysiadł mi internet w domu i w firmie. Łączność przez komórkę sprawdza się na krótką metę, ale nie kiedy trzeba ściągać i wysyłać spore pliki. Postanowiłem więc wziąć laptopa i popracować tam, gdzie sieć działa. Czyli w centrum handlowym w Bielanach Wrocławskich.

Na pierwszy ogień poszła Ikea. Restaurację otwierają już o 8:30, dają darmową kawę, a od poniedziałku do piątku w powietrzu fruwa darmowy net. Tak musi wyglądać raj.

Niestety, bramy do szwedzkiego nieba okazały się ciasne. W całej restauracji, mającej kilkadziesiąt miejsc siedzących, są dwa gniazdka. Do jednego ktoś już się przypiął. Drugie jest wolne – być może dlatego, że nie działa. Pani z obsługi uprzejmie przyjęła zgłoszenie, obiecała interwencję, ale skutku nie było. Dowiedziałem się za to jaka jest żywotność baterii w moim laptopie: od zaparzenia pierwszej kawy do momentu, kiedy zrobię się głodny. Niestety, brak energii elektrycznej zmusił mnie do poszukiwania lunchu w innym miejscu.

Pierwsza myśl: McDonald’s tuż obok. Mają wifi i mają jedzenie. Mają też, jak zbadałem… jedno gniazdko, oczywiście okupowane. Przeszedłem po sali w poszukiwaniu innych źródeł zasilania, ale bez skutku. Jeżeli są, to gdzieś poukrywane, a nie chciałem wciskać się obcym kobietom (ani facetom) między nogi.

Ale od czego jest konkurencja :) Po drugiej stronie ulicy stanął niedawno Burger King. Postanowiłem tam poszukać szczęścia (i wreszcie coś zjeść).

Dylemat 1: Czy mają wifi? Na drzwiach nie było żadnej nalepki na ten temat (a nie chciało mi się wysiadać z auta, bo strasznie lało). Stanąłem samochodem w pobliżu budynku, włączyłem w komórce wyszukiwanie sieci i… nic. W akcie desperacji postanowiłem jeszcze przejechać tuż obok drzwi. Jest zasięg!

Dylemat 2: Czy mają działające gniazdka? Z tym pytaniem (upewniając się przy okazji czy wifi na pewno działa) zwróciłem się do personelu. Okazało się że gniazdek mają kilka. Pod tym względem biją więc na głowę swoją najbliższą gastronomiczną konkurencję :)

Zamówiłem największy zestaw i wreszcie mogłem normalnie popracować.

Cała ta przydługa opowieść ma jeden cel. Uświadomić Ci, że na nasyconym rynku mogą wyróżniać Cię cechy peryferyjne, teoretycznie niezwiązane z Twoją główną działalnością. Żadne z miejsc które wymieniłem nie jest kafejką internetową, jednak wszystkie mogą pełnić podobną rolę. W sytuacji gdy klient nie ma wyraźnych preferencji np. co do marki, o jego wyborze mogą zdecydować właśnie tego typu poboczne kryteria. Z kolei gdyby któraś restauracja reklamowała się hasłem „Gniazdko przy każdym stoliku”, ludzie tacy jak ja nie błądziliby, tylko od razu wiedzieli dokąd się kierować.

Takie podejście nie pozwala zapomnieć, że ludzie mają różne potrzeby, niekiedy takie, na które samemu trudno byłoby Ci wpaść. Zamiast czytać im w myślach, lepiej po prostu zapytać. Paweł Tkaczyk opowiadał kiedyś, jak jego agencja reklamowa przeprowadziła wśród klientów ankietę z pytaniem: „Jakie cechy najbardziej cenią sobie Państwo we współpracy z nami?’. Paweł spodziewał się, że w czołówce będą takie odpowiedzi jak: kreatywność, terminowość czy bogate doświadczenie. Miał rację, ale pierwszego miejsca nie odgadł. Okazało się, że w opiniach klientów tę konkretną firmę najbardziej wyróżnia wśród konkurencji fakt, że… zawsze odbierają telefony. Wpadłbyś na to, żeby eksponować taki fakt w swojej komunikacji marketingowej?

Zobacz też:

• 11 wskazówek dla zakładających firmę
• Podcast #18: Jeszcze dwa “P”
• Zostań ekspertem

Liczba witryn internetowych, blogów, logotypów cały czas się zwiększa. Natomiast liczba kształtów, krojów pisma, kolorów i nazw jest w pewnym stopniu ograniczona. Siłą rzeczy projekty internetowe są do siebie podobne i pewnie będą jeszcze bardziej zbliżone. Jak bardzo nowe rozwiązania mogą być podobne do istniejących? Jeżeli dwie osoby wpadną na podobny pomysł, czy druga (spóźniona) musi z niego zrezygnować?

Rozwianie wątpliwości Marcina uznaliśmy za zadanie ponad nasze siły (choćby ze względu na niejednoznaczne definicje plagiatu). Próbujemy jednak spojrzeć na to zagadnienie z nieco innego punktu widzenia…

• Pobierz plik MP3
• Zapisz się na powiadomienia o nowych odcinkach (RSS)

 
Podcastu „Mała wielka firma” możesz też słuchać w radiu Kontestacja.

Zobacz też:

• Podcast #38: A niech gadają
• Podcast #18: Jeszcze dwa “P”
• Podcast #10: Słuchacz z Sao Paulo

Co zrobić, żeby nasza firma zaistniała w mediach inaczej niż tylko płacąc za reklamę? W tym odcinku podajemy kilka partyzanckich sposobów.

• Pobierz plik MP3
• Zapisz się na powiadomienia o nowych odcinkach (RSS)

 
Podcastu „Mała wielka firma” możesz też słuchać w radiu Kontestacja.

Zobacz też:

• Podcast #18: Jeszcze dwa “P”
• Podcast #54: Kopiowanie pomysłów
• Podcast #14: Spotkanie biznesowe

Urząd potrzebował kserokopii mojego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Kiedyś punkt ksero był na miejscu, ale już go nie ma. W zastępstwie wisi kartka: „Najbliższe ksero w Urzędzie Miejskim przy pl. Nowy Targ albo w firmie K2 Komputer przy ul. Biskupiej”. Do urzędu jest ok. 300 metrów, do sklepu komputerowego 100, więc wybrałem drugą opcję. Zaoszczędziłem 400 metrów (w obie strony). W zamian za to zaliczyłem skok ciśnienia, który pewnie skrócił mi życie o jakieś 15 minut.

Sklep K2 Komputer rozpoznałem z daleka po czerwonym szyldzie „Ksero”. Wszedłem do środka. Miałem do skopiowania jedną stronę. Pani zrobiła odbitkę i zażądała 20 groszy. Niestety, wszystkie drobne wrzuciłem wcześniej do parkomatu. Wyciągnąłem stuzłotowy banknot.

– Ojej, tak to ja panu nie wydam – nadąsała się blondynka za ladą.
– Niestety, nie mam drobnych – odpowiedziałem, pokazując na dowód pusty portfel.
– Nic nie poradzę. Musi pan iść rozmienić.

Gdyby nie to, że musiałem załatwić ten papierek w urzędzie i nie miałem czasu, machnąłbym ręką i wyszedł. Ale niestety, zależało mi. Poszedłem pokornie do pobliskiego banku, wróciłem do blondynki i odebrałem swoją odbitkę.

Co podniosło mi ciśnienie?

Po pierwsze: brak profesjonalizmu. Punkt ksero powinien być przygotowany do obsługi klientów. Brak drobnych do wydawania reszty jest objawem lekceważenia. Zgaduję, że ta usługa generuje sklepowi komputerowemu stosunkowo nieduże przychody. Jeżeli tak jest, może lepiej z niej zrezygnować niż zrażać do siebie ludzi.

Po drugie: nieuprzejmość obsługi. Bo wysyłanie klienta po drobne świadczy o braku kultury osobistej. Zrozumiałbym, gdyby pani była sama w sklepie, nie mogła go zamknąć i powiedziała mi o tym. Tak jednak nie było. Obok niej siedział sobie pan i dłubał coś przy komputerze. Kiedy wróciłem, z zaplecza wyszła jeszcze jedna osoba. Nie było więc żadnych przeciwwskazań, żeby pani sama pobiegła do zaprzyjaźnionego sklepu albo banku i zdobyła drobne, skoro nie miała ich w kasie. Zwłaszcza, że było przedpołudnie i pewnie jeszcze w niejednym przypadku by się jej przydały.

Nie wymagam od pani, żeby płaciła za mnie z własnej kieszeni. Być może gdyby na jej miejscu był właściciel, machnąłby ręką na te 20 groszy.

W tym miejscu dochodzimy do praktycznych wniosków. Jeżeli masz własną firmę i zatrudniasz pracowników, przewiduj takie sytuacje. Daj swoim podwładnym przyzwolenie na to, żeby szli klientom na rękę.

Blondynka mogła powiedzieć: „Przepraszam, nie mam drobnych. Będę wdzięczna jeżeli zapłaci pan przy następnej okazji. Zapraszam – mamy sprzęt komputerowy w świetnych cenach”. I dać mi wizytówkę firmy. Co by było, gdyby tak zrobiła?

• Następnym razem będąc w pobliżu – gdybym tylko miał przy sobie drobne – oddałbym te 20 groszy.
• Ten sklep kojarzyłby mi się z doskonałą obsługą i elastycznością, a nie brakiem profesjonalizmu i dobrego wychowania.
• Prawdopodobnie szukając sprzętu komputerowego do mojej firmy (przypominam, że pani kserowała zaświadczenie o tym, że mam firmę), sprawdziłbym ofertę K2 Komputer. I być może coś bym kupił.

Oczywiście, mogłoby też zdarzyć się tak, że nigdy nie oddałbym tych 20 groszy i nie zrobił zakupów w K2. Ale taką kwotę warto chyba zaryzykować. Kliknięcie na reklamę w Google kosztuje więcej.

Zobacz też:

• Reagowanie na skargi klientów
• Jak stracić klienta obniżając cenę
• Gdy klient strzela focha

Ale do rzeczy. Poprzednio mówiliśmy o czterech „P” marketingu. Teraz uzupełniamy tę listę o dwa kolejne „P”, charakterystyczne dla usług: people i process.

Poza porywającą akademicką dyskusją o różnicach między produktem a usługą, zastanawiamy się, czy da się doprecyzować firmowe procedury tak, żeby nie miało znaczenia, jakich ludzi zatrudniamy. Na marginesie pojawia się dręczące ludzkość od zarania dziejów pytanie, po co chodzimy do fryzjera.

Później zajmujemy się różnego rodzaju szamańskimi zabiegami, które mają sprawić, żeby klient – który nie ma przecież możliwości doświadczyć usługi zanim jej nie kupi – był bardziej skłonny do wyłożenia na nią pieniędzy. Długość odcinka: 22:41.

• Pobierz w formacie MP3
• Zapisz się na powiadomienia o nowych odcinkach (RSS)

Zobacz też:

• Podcast #38: A niech gadają
• Firmowa witryna WWW: o firmie i oferta
• Podcast #61: Koniec marketingu

Po pierwsze: pojawia się w nim trzeci głos, należący do naszego słuchacza Michała Słowika, który przysłał nam swoje komentarze i pytania aż z Sao Paulo.

Po drugie: skoro mówi trzech, a nie dwóch, potrzeba więcej czasu, więc zamiast standardowych 20 minut mamy tym razem pół godziny.

Po trzecie: wyjątkowo długi był też czas oczekiwania na ten odcinek. Jeżeli chcecie wiedzieć dlaczego, piszcie do Pawła. Ale nie liczcie na szybką odpowiedź ;–P

Michał mówi w swoim komentarzu m.in. o wątpliwościach związanych z zawężaniem marki i o przykładach działania wręcz odwrotnego (czyli jej poszerzania) oraz o docieraniu reklamą do różnych grup docelowych. Atmosfera robi się gorąca. Wychodzi na jaw, dlaczego Paweł ciągle dostaje spamy o Viagrze. Podpowiadamy też, jak mimochodem przekonać system wyświetlający reklamy w Internecie, że jesteś gejem.

Na szczęście te swawole zostają przerwane kolejnym pytaniem, z zupełnie innej beczki. Michał prowadzi agencję robiącą serwisy internetowe i zatrudnia grafików: od niezbyt błyskotliwych, ale za to tanich, po prawdziwych wirtuozów tabletu. Czy powinien reklamować swoje usługi jako dostępne „na każdą kieszeń”, czy „dla najbardziej wymagających”? Prawdziwie hamletowski dylemat rozstrzygamy w kilku zdaniach. No, może kilkunastu, bo zwięzłość nie jest naszą największą cnotą.

Później znów emocje rosną jak w wenezuelskim serialu. Michał jest zbulwersowany tym, co ostatnio mówiliśmy o wizytówkach. W pewnym momencie używa nawet słowa „pieprznąć”. W trosce o dobre stosunki polsko–brazylijskie robimy wszystko, żeby doprowadzić jego ciśnienie tętnicze do bezpiecznego stanu.

To jeszcze nie cała treść tego odcinka, ale badania pokazują, że mało kto czyta w sieci więcej niż pięć akapitów. Więc lepiej ściągnij i posłuchaj, zanim się znudzisz i pójdziesz gdzie indziej.

• Posłuchaj w formacie MP3
• Zapisz się na powiadomienia o nowych odcinkach (RSS)

Zobacz też:

• Podcast #55: Sztuka zatrudniania
• Podcast #63: Jak badać skuteczność reklam
• Podcast #54: Kopiowanie pomysłów

Dziennikarze to wygodni ludzie. Jeżeli znajdą eksperta, który jest łatwo dostępny i – co jeszcze ważniejsze – dobrze wypada w mediach, nie szukają innego. Między innymi dlatego wiele osób może mieć przekonanie, że jedyny w Polsce psycholog biznesu to Jacek Santorski, spec od marketingu politycznego – Eryk Mistewicz, a seksuolog – Zbigniew Lew–Starowicz.

Na liście specjalistów serwisu ZapytajEkspertow.pl nie ma jeszcze aż takich gwiazd, ale z czasem – kto wie…? Na razie, po kilku tygodniach od uruchomienia, jest tam sto kilkanaście nazwisk i podejrzewam, że z każdym dniem będzie więcej. Oby przybywało też pytających, bo jak na razie wypada statystycznie pół zadanego pytania na jednego eksperta ;–)

Myślę, że na takim serwisie dałoby się zarobić. Jednak jego twórcy: Związek Firm Public Relations i On Board PR udostępnili go za darmo i ekspertom, i pytającym. Gdyby startowali w wyborach, już by wszyscy na nich pluli, że to działanie „wyłącznie piarowskie”. Polityka to jednak nie jest zajęcie dla ludzi myślących biznesowymi kategoriami.

Jeżeli prowadzisz firmę, której działalność oparta jest na wiedzy i potrafisz ciekawie przekazywać tę wiedzę laikom, zarejestruj się na ZapytajEkspertow.pl. Co Ci szkodzi? A może za parę lat okaże się, że żaden news np. o inżynierii ruchu drogowego nie ukaże się bez Twojego komentarza? A Twoja firma dzięki temu stanie się lepiej rozpoznawalna w branży?

Zobacz też:

• Jaka jest legenda Twojej firmy?
• Nie każdy powinien być przedsiębiorcą
• Tysiąc sprzedany, bierzemy się za drugi

Ale spójrzmy na weekendowy kongres największej partii opozycyjnej z biznesowego punktu widzenia. Bo to bardzo pożyteczna lekcja budowania wizerunku. Zapłaciliśmy za nią własnymi podatkami, więc tym bardziej warto skorzystać.

W sobotę newsem dnia było to, że Prawo i Sprawiedliwość zamiast politycznej wojny wybiera pokój, a prezes przeprosił inteligencję. Słowo „przepraszam” było to kluczowe. Gdyby w całym przemówieniu go zabrakło, przekaz byłby o wiele słabszy. Za słowami „zmieniamy wizerunek” poszedł konkretny czyn – przeprosiny. To też słowa, zgadza się, ale o dużej sile rażenia.

Jeżeli w firmowych ulotkach i na stronie internetowej wypisujesz hasła „Klient jest dla nas najważniejszy”, marnujesz czas. Zamiast tego nagradzaj klientów drobnymi upominkami. Odpisuj na maile w ciągu góra pół godziny. Umieść w Internecie autentyczne rekomendacje podpisane imieniem i nazwiskiem.

Wszyscy pamiętają oryginalną interpretację Mazurka Dąbrowskiego w wykonaniu Jarosława Kaczyńskiego ze słynną frazą „z ziemi wolskiej do wolski”. Tym razem podczas hymnu albo ktoś przytomnie wyłączył mikrofon, albo lider PiS–u odrobił lekcję pt. mini playback show i tylko udawał, że śpiewa. Tak czy inaczej z ruchu ust można było wyczytać, że tekst ma opanowany. Każdemu przydarzają się wpadki, ale mądrzy ludzie nie powtarzają tych samych błędów.

Sytuacja PiS–u z wizerunkowego punktu widzenia jest nie do pozazdroszczenia. Wszyscy znają tę markę – to plus. Ale wiele osób ma o niej złe zdanie. A te dwa fakty w połączeniu dają najtrudniejszą z możliwych sytuacji. Będziemy mówić o tym w jednym z najbliższych odcinków podcastu „Mała wielka firma”.

Dobra wiadomość dla nas wszystkich jest taka, że przyboczni spindoktorzy prezesa Kaczyńskiego staną na uszach, żeby tę sytuację zmienić. A znają się na swojej robocie, co udowodnili w 2005 roku wygrywając wybory prezydenckie i parlamentarne. Obserwujmy ich więc uważnie. Sporo będzie można się nauczyć.

Zobacz też:

• Long Live the (Burger) King!
• Podcast #54: Kopiowanie pomysłów
• Podcast #38: A niech gadają

Są to podstrony „O firmie” oraz „Oferta”.

Klienta teoretycznie nie powinno obchodzić, kim jesteś. Powinien oceniać tylko towar lub usługę, którą mu dostarczasz, prawda? Ale klient nie jest robotem i decydującą rolę w jego decyzjach grają emocje. Dlatego często chce dowiedzieć się czegoś więcej o firmie, w której wydaje pieniądze. I przeglądają Twoją stronę internetową klika na zakładkę „O firmie” („O nas”).

Nie jest dobrze, gdy:

• takiej strony w ogóle nie ma,
• taka strona jest, ale nie ma na niej treści (jest „w trakcie budowy”),
• gdyby tę stronę umieścić na witrynie Twojej konkurencji, nikt nie zauważyłby różnicy,
• treść strony jest napisana językiem zbyt formalnym lub technicznym (chyba, że numer telefonu na swojej wizytówce też zapisujesz w systemie dwójkowym),
• pojawiają się zdania dłuższe niż półtora wiersza.

Czujesz, o co chodzi? Jeżeli nie, spróbuj odgadnąć, czym zajmuje się ta firma:

Windykacja? Oprogramowanie dla firm? Targi? Agencja reklamowa?

Nie. Ta firma wynajmuje hostessy na promocje. Ale każda z wymienionych wcześniej branż mogłaby podpisać się pod takim tekstem.

Poza całkowicie zautomatyzowanymi fabrykami, na firmę składają się pracujący w niej ludzie. I to ich trzeba pokazać na stronie „O nas”.

Nawet najdoskonalsza strona prezentująca Twoją firmę nie pomoże, jeżeli nie zainteresujesz klienta swoją ofertą.

Żeby to zrobić, musisz spojrzeć na to, co sprzedajesz, z jego punktu widzenia. Teoretycznie wszyscy to wiedzą, ale praktyka wygląda często tak:

Założę się, że każdy pracownik tej firmy doskonale wie, czym różnią się upominki Freshwave od Royaldesign. I nigdy w życiu nie pomyliłby katalogu Voyagera z mcollection. Ale dla klienta te informacje są nie tylko nieistotne, ale przede wszystkim niezrozumiałe. On chce po prostu zamówić kubek z logo swojej firmy. Po co mu to utrudniać?

Drukarnie udostępniają na swoich stronach WWW formularze, dzięki którym klient może skalkulować, ile będzie kosztować wykonanie jego zlecenia. Żeby się tego dowiedzieć, powinien wypełnić informacje na temat rodzaju papieru, jego gramatury, zdecydować czy w zakresie prac będzie falcowanie albo bigowanie. A skąd klient ma to wiedzieć? On chce tylko zamówić 5 tysięcy ulotek, nie zna się na drukarstwie!

Twoja oferta powinna być tak skonstruowana, żeby klientom–ekspertom przekazać szczegóły techniczne, a wszystkim pozostałym (czyli zdecydowanej większości) dać odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie Twoja oferta zaspokoi ich potrzeby.

Internet pozwala przedstawić swoją ofertę co najmniej tak samo dobrze, jak zrobiłby to żywy sprzedawca. Klient siedzący przed monitorem nie ma Cię pod ręką. Musisz przygotować informacje dla niego tak, żeby nie przeglądał stron konkurencji szukając odpowiedzi na nurtujące go pytania, tylko jak najszybciej złożył zamówienie u Ciebie.

Zobacz też:

• Podcast #18: Jeszcze dwa “P”
• E-handel: jak dotrzeć do zagranicznych klientów
• Long Live the (Burger) King!

Twoja strona internetowa może wzmacniać lub osłabiać każdą z tych cech. Przyjrzyjmy się, jak to działa.

Witryny internetowe firm bywają różne, ale są cztery elementy, które powtarzają się praktycznie w każdej:

• strona główna,
• kontakt,
• o nas,
• oferta.

Zajmijmy się na początek dwoma pierwszymi.

Pierwsze wrażenie robi się tylko raz. Dlatego strona główna jest taka ważna. Liczy się strona graficzna (kolory, wrażenie porządku, intuicyjne menu itp.) i merytoryczna, czyli zamieszczona tam treść. Strona główna nie jest ciasnym przedpokojem, w którym są tylko drzwi do kolejnych pomieszczeń.

Zdarza się, że firmy umieszczają na swojej stronie głównej dział „Aktualności”. To dobrze, gdy na głównej stronie widać, że firma jest aktywna i sporo się w niej dzieje. Ale zastanów się, czy będziesz miał tam o czym pisać – niezbędne minimum to jeden news miesięcznie. Jeżeli „aktualności” mają datę sprzed pół roku albo jeszcze starszą, można odnieść wrażenie, że firma została zlikwidowana, a jej strona internetowa to tylko zgliszcza po wygaszonej działalności.

Równie złe wrażenie robią prowizorki – strony z informacją o tym, że w tym miejscu wkrótce pojawi się właściwa strona. Oraz strony z rażącymi błędami, na przykład „krzakami” zamiast polskich liter. Nawet, jeśli firma zajmuje się rolnictwem i ekologią.

Wybór firmy hostingowej również może wpłynąć na nasz wizerunek. Mali providerzy potrafią obrazić się za to, że rezygnujemy z ich usług i pod promowanym przez nas adresem www urządzić nam publiczny pręgierz.

Poza stroną główną, najczęściej odwiedzanym miejscem w witrynach internetowych jest podstrona „Kontakt”. Nic dziwnego. Jeżeli ktoś wszedł na naszą stronę i zainteresowała go treść, chce się dowiedzieć, czy w ewentualnej współpracy nie przeszkodzi nam geografia.

Mogłoby się wydawać, że w przypadku sklepów internetowych lokalizacja nie ma znaczenia. Może dla Ciebie nie, ale dla klienta tak. Jeżeli sklep znajduje się w okolicy, klient zamiast płacić za dostawę może chcieć odebrać towar osobiście. Część kupujących to lokalni patrioci, którzy wolą wydawać pieniądze we własnym mieście. Mają też nadzieję, że w razie reklamacji łatwiej im będzie wymienić produkt na nowy lub odzyskać pieniądze.

Od pewnego czasu panuje moda na umieszczanie na podstronie „Kontakt” formularzy służących do przesyłania korespondencji. Wszystko jest OK, jeżeli nie jest to jedyny składnik tej strony. W rozdziale 2 Ustawy z 18.07.2002 o świadczeniu usług drogą elektroniczną wymienione są informacje, jakie muszą być podane w firmowym serwisie WWW. Należy do nich m.in. adres siedziby firmy. Ale nie chodzi tylko o to, żeby być w zgodzie z przepisami. Klientowi dużo trudniej zaufać firmie, która robi tajemnicę z tego, gdzie się znajduje.

Na stronie internetowej „Branży Dziecięcej” zamieszczamy:

• tytuł czasopisma i nazwę wydawcy,
• adres siedziby,
• numery telefonu i faksu,
• numery komórek do osób nadzorujących redakcję i reklamę,
• informację o godzinach pracy,
• dane o numerze ISSN czasopisma oraz numerze wpisu wydawcy do ewidencji działalności gospodarczej,
• NIP i REGON,
• numer konta
• i dodatkowo zamieszczamy formularz kontaktowy.

Gdyby chodziło o firmę usługową lub handlową, taką do której na co dzień przychodzą klienci, przydałoby się jeszcze kilka informacji:

• lokalizacja pokazana na mapie,
• zdjęcie budynku,
• informacja o tym, czy w pobliżu znajdują się bezpłatne lub płatne miejsca parkingowe,
• możliwości dojazdu komunikacją miejską,
• informacja o akceptowaniu kart płatniczych.

Każdy taki drobiazg sprawia, że dla klienta stajesz się bardziej wiarygodny i przyjazny. Odciążasz też pracowników, którzy znacznie rzadziej będą musieli tłumaczyć przez telefon, jak dojechać do Twojej firmy, a zaoszczędzony czas będą mogli przeznaczyć na bardziej pożyteczne zajęcia.

Zastanów się: kto zagląda na stronę „Kontakt”? Brawo! Ktoś, kto chce zostawić u Ciebie pieniądze! Czy przed taką osobą będziesz się ukrywał?

Zobacz też:

• E-handel: jak dotrzeć do zagranicznych klientów
• Podcast #29: E-biznes w badaniach
• Firmowa witryna WWW: o firmie i oferta