Mała wielka firma » polityka

Czego nauczy nas PiS

Marek Jankowski — Mon, 02 Feb 2009 08:07:19 +0000

Prezes Jarosław Kaczyński w otoczeniu młodzieży ogłosił politykę miłości. PiS & love, dude :)

Ale spójrzmy na weekendowy kongres największej partii opozycyjnej z biznesowego punktu widzenia. Bo to bardzo pożyteczna lekcja budowania wizerunku. Zapłaciliśmy za nią własnymi podatkami, więc tym bardziej warto skorzystać.

W sobotę newsem dnia było to, że Prawo i Sprawiedliwość zamiast politycznej wojny wybiera pokój, a prezes przeprosił inteligencję. Słowo „przepraszam” było to kluczowe. Gdyby w całym przemówieniu go zabrakło, przekaz byłby o wiele słabszy. Za słowami „zmieniamy wizerunek” poszedł konkretny czyn – przeprosiny. To też słowa, zgadza się, ale o dużej sile rażenia.

Jeżeli w firmowych ulotkach i na stronie internetowej wypisujesz hasła „Klient jest dla nas najważniejszy”, marnujesz czas. Zamiast tego nagradzaj klientów drobnymi upominkami. Odpisuj na maile w ciągu góra pół godziny. Umieść w Internecie autentyczne rekomendacje podpisane imieniem i nazwiskiem.

Wszyscy pamiętają oryginalną interpretację Mazurka Dąbrowskiego w wykonaniu Jarosława Kaczyńskiego ze słynną frazą „z ziemi wolskiej do wolski”. Tym razem podczas hymnu albo ktoś przytomnie wyłączył mikrofon, albo lider PiS–u odrobił lekcję pt. mini playback show i tylko udawał, że śpiewa. Tak czy inaczej z ruchu ust można było wyczytać, że tekst ma opanowany. Każdemu przydarzają się wpadki, ale mądrzy ludzie nie powtarzają tych samych błędów.

Sytuacja PiS–u z wizerunkowego punktu widzenia jest nie do pozazdroszczenia. Wszyscy znają tę markę – to plus. Ale wiele osób ma o niej złe zdanie. A te dwa fakty w połączeniu dają najtrudniejszą z możliwych sytuacji. Będziemy mówić o tym w jednym z najbliższych odcinków podcastu „Mała wielka firma”.

Dobra wiadomość dla nas wszystkich jest taka, że przyboczni spindoktorzy prezesa Kaczyńskiego staną na uszach, żeby tę sytuację zmienić. A znają się na swojej robocie, co udowodnili w 2005 roku wygrywając wybory prezydenckie i parlamentarne. Obserwujmy ich więc uważnie. Sporo będzie można się nauczyć.

Zobacz też:

Czas nieokreślony

Marek Jankowski — Wed, 14 Jan 2009 20:19:03 +0000

PiS zawiesił bojkot TVN–u. Kiedy ogłaszali go pół roku temu, wszyscy się z nich śmiali. Bo to mniej więcej tak, jakby narciarz zbojkotował wyciąg.

Od początku było jasne, że PiS pęknie. Że im dłużej to potrwa, tym trudniej będzie przyznać, że bojkot był błędem. Albo że TVN stał się lepszy, od kiedy PiS–u nie ma na antenie ;)

Morał z tej historii dla Twojej firmy: jeżeli prawo Cię do tego nie zmusi, nie podpisuj umów na czas nieokreślony. „Czas nieokreślony” to sztuczne, absurdalne pojęcie. Wbrew ludzkiej naturze.

Umowy na czas nieokreślony podpisuje się z lenistwa. Żeby mieć temat z głowy i nigdy do niego nie wracać. Niestety, kiedy okazuje się, że trzeba wrócić, czas nieokreślony okazuje się być łańcuchem krępującym nam ręce.

Jeżeli z jakiegokolwiek powodu chcemy rozwiązać tego typu umowę, narażamy się na pretensje drugiej strony. Nawet, jeżeli ustaliliśmy wcześniej termin wypowiedzenia i się go trzymamy, nasz partner czuje się jak zdradzany małżonek. To irracjonalne, ale ludzie kierują się znacznie częściej emocjami niż chłodną logiką.

Umowa na czas określony jest zdecydowanie lepsza. Za każdym razem, gdy jej termin dobiega końca, mamy okazję do oceny sytuacji z bieżącej perspektywy. Pomaga to wyjść z układu, który nie jest dla nas optymalny, zamiast tkwić w nim z przyzwyczajenia.

Kiedy okres umowy dobiega końca i nie chcemy jej kontynuować, nie musimy podejmować żadnych negatywnych kroków, wręczać wypowiedzeń itp. Żadna ze stron nie może być takim stanem rzeczy zaskoczona, bo przecież obie umówiły się na taki a nie inny czas trwania współpracy.

Korzystamy też, jeżeli chcemy przedłużyć umowę. Po pierwsze, podejmując kolejny raz decyzję o współpracy, doceniamy naszego kontrahenta – mogliśmy przecież pojść gdzie indziej. Po drugie, następną umowę podpisujemy bogatsi o dotychczasowe doświadczenia, dzięki czemu można ją stosownie zmodyfikować.

Co by było, gdyby PiS z góry ogłosił bojkot TVN–u na pół roku?

Byłoby go znacznie łatwiej uzasadnić jako sygnał ostrzegawczy, który ma zwrócić uwagę opinii publicznej na nierzetelność dziennikarzy (zwróćmy uwagę, że sygnał ma zawsze określony początek i koniec).
Cała akcja nie miałaby znamion „obrażania się” często zarzucanego braciom Kaczyńskim, tylko przemyślanego, konsekwentnego działania.
Gdyby dziś politycy powiedzieli „Zgodnie z tym co zapowiadaliśmy pół roku temu, dziś kończymy bojkot” wyszliby na ludzi wiarygodnych i poukładanych, a nie zbitych z tropu i zagubionych po tym, jak znienacka stracili kontrolę nad telewizję publiczną.

Zobacz też:

By żyło się lepiej…

Marek Jankowski — Thu, 26 Jun 2008 09:36:29 +0000

Jeżdżąc po Warszawie (czytaj: stojąc w warszawskich korkach) usłyszałem w radiu, że w przyszłości stolica planuje wprowadzenie opłat za wjazd do centrum. Mogą one wynieść jednorazowo nawet 10 złotych. Oczywiście wszystko dla dobra obywateli. Trzeba będzie płacić, więc kierowcy–kutwy nie będą pchać się pod Pałac Kultury i tym, którzy zapłacą, będzie się jeździć przyjemnie – główkują urzędnicy. Jest to mniej więcej taki sposób myślenia: kierowcom jest źle, więc dołóżmy coś, co jeszcze trochę da im w kość, wtedy będzie lepiej. Błyskotliwe!

Nie jest to jedyny dowód na to, że „góra” nie ma pomysłu, co zrobić z coraz większą liczbą aut na drogach, których powierzchnia niestety powiększa się dużo wolniej. Jakieś 2 tygodnie temu usłyszałem, że rząd chce zainwestować w kolejne fotoradary. Bo po zainstalowaniu ich przy krajowej „ósemce” spadła liczba wypadków. Chyba wszyscy pamiętamy, jak pod koniec rządów PiS–u identyczną koncepcję komentował z ironią lider ówczesnej opozycji Donald Tusk: „Tylko premier, który nie ma prawa jazdy, może mieć równie absurdalne pomysły, żeby zamiast budować nowe drogi – stawiać fotoradary”.

Ktoś zabrał prawo jazdy Tuskowi?

Zobacz też:

Maraton

Marek Jankowski — Wed, 27 Feb 2008 08:27:44 +0000

Wyobraźmy sobie taką sytuację. Startuje maraton. Po pierwszych czterech kilometrach biegaczy zaczynają zaczepiać dziennikarze relacjonujący wydarzenie. – Długo pan tak będzie jeszcze biegł? Dlaczego jeszcze nie ma pana na mecie? – pytają jednego z uczestników. – Przecież wszyscy słyszeliśmy obietnice, że ukończy pan ten bieg i to z dobrym czasem. Ile można czekać?

– Dajcie mi szansę, przecież dopiero wystartowałem! – denerwuje się zawodnik. – Co to, sprint? Na mecie pogadamy!

– Cienias, cienias – nabijają się sprawozdawcy. – Biegnie już 12 minut, a jeszcze nie skończył…

Kibice wokół nie są wcale lepsi.

– Patrzcie na tych patałachów, jak śmiesznie przebierają nogami – śmieje się jeden. – Ja to bym im pokazał.

– A jak biegłeś w zeszłym roku, to dlaczego nie pokazałeś? – wtrąca się inny.

– Patrzcie, jaki agresywny się znalazł! Przestań jątrzyć, człowieku!

Maraton biegnie dalej. Do mety jeszcze 38 kilometrów.

I to by było na tyle jeżeli chodzi o podsumowanie stu dni rządu Tuska.

Zobacz też:

Bezrobocie, wróć!

Marek Jankowski — Sat, 26 Jan 2008 17:10:51 +0000

Piękne to były czasy, kiedy na jedno ogłoszenie o pracę przychodziło ponad sto odpowiedzi. Sto takich, które warto było czytać! Nikt nie był w stanie przebrnąć przez same rozmowy z potencjalnie dobrymi kandydatami. Więc, żeby odsiać większość z nich w jak najbardziej uczciwy sposób, podrzucało się stertę „cefałek” pod sufit. Te, które spadły na biurko, przechodziły do kolejnego etapu.

Niestety, czasy się zmieniły. Teraz warunki na rynku dyktuje pracownik. I mam wrażenie, że mści się za wszystkie niepowodzenia, których kiedyś sam doznał, starając się o etat. Nawet ci, którzy dopiero wchodzą na rynek pracy są przekonani, że mogą przebierać w ofertach. Co gorsza, mają rację.

Szukamy właśnie w firmie osoby, która miałaby się zajmować telefoniczną sprzedażą reklam w czasopiśmie branżowym. Dla kogoś, kto lubi rozmawiać przez telefon i ma przy tym żyłkę sprzedawcy, praca w sam raz. Dobra okazja do zdobycia doświadczeń, kontaktów, udowodnienia swoich umiejętności. Dodajmy, za uczciwe pieniądze.

Z przesłanych kandydatur dwie wydają się przyzwoite.

24–letni chłopak, tylko po maturze, ale ma już trochę doświadczeń zawodowych. Jak wynika z życiorysu: otwarty, kontaktowy, aktywny, choć jeszcze nigdzie nie zagrzał miejsca. Ale młody jest, więc ma prawo próbować tego i owego. Robi dobre wrażenie, bo przedstawia się imieniem i nazwiskiem odbierając telefon. Umawiamy się na spotkanie. W ustalonym terminie (sobota godz. 10:00) nie pojawia się. Dzwonimy, żeby zapytać dlaczego. Zaspanym głosem mówi: „Ojej, zupełnie wyleciało mi z głowy”…

Zaoczna studentka, po licencjacie, 23 lata. Pracuje jako konsultant telefoniczny w firmie windykacyjnej. Zapraszamy ją na spotkanie, potwierdza termin i miejsce. Ale nie pojawia się. Kiedy dzwonimy, tłumaczy: „Chciałam odwołać to spotkanie, ale nie miałam numeru”. Dzwoniliśmy z komórki na komórkę, więc oczywiście numer się wyświetlił.

Kiedyś dla firm, które zatrudniały ludzi w regionach o dużym bezrobociu były specjalne zachęty, preferencyjne warunki, wakacje podatkowe itp. Proponuję teraz dawać takie bonusy w nagrodę za masowe zwolnienia!

Zobacz też:

Temat zastępczy

Marek Jankowski — Sat, 10 Nov 2007 10:30:20 +0000

Słuchając polityków wypowiadających się na temat prowadzenie firm w Polsce można dojść do wniosku, że główną przeszkodą na drodze do zrobienia z naszego kraju drugiej Irlandii (kiedyś: drugiej Japonii) jest to, ile czasu trzeba poświęcić na założenie firmy. Na tej samej zasadzie można powiedzieć, że maluch byłby autem rajdowym, gdyby nie mało opływowy kształt nadwozia.

Politycy prześcigają się w deklaracjach, że radykalnie skrócą czas potrzebny na zarejestrowanie działalności gospodarczej. Już nie miesiąc, tylko tydzień. Nie tydzień, tylko jeden dzień. Nie dzień, tylko kwadrans! Czy ktoś naprawdę wierzy w to, że takie zmiany mają jakiekolwiek znaczenie?

Jeżeli początkujący przedsiębiorca nie jest w stanie sobie poradzić z obecną procedurą zakładania firmy (która jest znacznie prostsza od choćby wypełnienia PIT–u), to jak poradzi sobie później z prowadzeniem firmy? Rozliczaniem podatków? Zatrudnianiem pracowników?Prawdziwe problemy są zupełnie inne:

niejednoznaczne przepisy, przez co równowaga między firmami może być zachwiana (bo jeden uzyska bardziej, a drugi mniej korzystną interpretację przepisów, która w obu przypadkach jest wiążąca),
duże koszty pracy, sprzyjające rozwojowi szarej strefy.

Tyle, że zmiana czegoś w tych kwestiach wymaga dużo więcej wiedzy i pracy. Nie są to więc wygodne tematy ani dla polityków, ani dla większości dziennikarzy (słyszałem kiedyś taką definicję: „dziennikarz = wszechstronny dyletant”). Dokonanie istotnych zmian w tych dziedzinach trudno przełożyć na nośne hasła wyborcze i chwytliwe nagłówki w gazetach.

Kolejny temat zastępczy: podatek liniowy.

Dochody z najniższego przedziału, opodatkowane stawką 19%, deklaruje 95% Polaków. Z tytułu całego podatku dochodowego do budżetu państwa trafiło w 2006 r. 28 miliardów złotych. Czyli zlikwidowanie wyższych progów (30 i 40%) to rozmowa o kilkuset milionach.

Dla porównania, dochody z VAT–u to ponad 84 miliardy. Podstawowa stawka VAT wynosi 22%. W dużym uproszczeniu więc zmiana tej stawki o pół punktu procentowego oznacza zmianę wpływów do państwowej kasy o blisko 2 miliardy.

Jeszcze raz zaznaczam: to bardzo duże uproszczenia. Ale pokazują pewien mechanizm. Politycy i dziennikarze potrafią tygodniami emocjonować się wpływem kąta nachylenia lusterka w maluchu na aerodynamikę pojazdu, zamiast zabrać się za wymianę silnika.

Zobacz też:

Łatwizna

Marek Jankowski — Wed, 31 Oct 2007 09:26:39 +0000

Mam wrażenie, że dziennikarze polityczni idą ostatnio na łatwiznę, a efektywne zdobywanie i przekazywanie informacji próbują zastąpić efektownym (zresztą ze średnim powodzeniem).

Kilka dni temu w TVN24 Bogdan Rymanowski przepytywał Bogdana Zdrojewskiego, czy zostanie ministrem obrony w nowym rządzie Platformy. Mimo odpowiedzi byłego prezydenta Wrocławia, że nie będzie składał żadnych deklaracji, to samo pytanie padło jeszcze kilka razy w różnych odmianach (A czy można już zwracać się do pana „panie ministrze”? Czyli zaprzecza pan, że będzie szefem resortu? itp.). Taka zabawa w pomidora, z góry skazana na klęskę.

Czy nie większy sens miałoby pytanie, co i w jaki sposób zdaniem Zdrojewskiego powinien zmienić w armii nowy minister obrony?

Wczoraj wieczorem w programie Moniki Olejnik Donald Tusk powiedział, że jeżeli prezydentowi Kaczyńskiemu do współpracy potrzebne są jego przeprosiny (za „obrażanie” Kaczyńskich podczas kampanii wyborczej), to on przeprasza. Wiadomość o tym, że kandydat na premiera przeprosił prezydenta wisiała na czerwonym pasku w TVN24 przez cały wieczór.

Dziś rano Anita Werner rozpoczyna dzień w tej samej stacji od rozmowy ze Stefanem Niesiołowskim i przez kilka minut pyta go, czy wczoraj Tusk rzeczywiście przeprosił prezydenta, czy jednak nie. Z dużo większym zainteresowaniem posłuchałbym na przykład kogoś, kto powie jak kraje organizujące piłkarskie mistrzostwa Europy radziły sobie z opóźnieniami, takimi jakie mamy teraz w Polsce.

Byłem dziennikarzem przez 7 lat i wiem, że cytowanie czyjejś wypowiedzi i pytanie drugiej strony o komentarz to reporterskie przedszkole. I z przykrością stwierdzam, że najczęściej oglądana przeze mnie stacja, czyli TVN24, często taki przedszkolny poziom prezentuje.

Wiem też, że często argumentem wydawców jest to, że widzowie wolą przekrzykiwanie się dwóch polityków niż rzetelną informację, która jest nudna. Owszem, jeżeli poda się ją w nudny sposób, to może i prawda. Ale chyba za to płaci się dziennikarzom, żeby umieli w atrakcyjny sposób mówić nawet o pozornie nieciekawych tematach.

Bardzo podobała mi się ostatnio wypowiedź Romana Młodkowskiego promująca nowy kanał TVN CNBC Biznes (cytuje z pamięci):

Wiele osób emocjonuje się politykami, którzy zajmują się dzieleniem cudzych pieniędzy. Myślę, że o poziom wyżej są jednak przedsiębiorcy, którzy własną pracą sprawiają, że tych pieniędzy przybywa.