Mała wielka firma » motywacja

Podcast #6: Od pomysłu do założenia firmy

Marek Jankowski — Wed, 04 Mar 2009 22:12:51 +0000

Wiecie, że w Hiszpanii w czterogwiazdkowym hotelu każą sobie płacić ekstra za Internet? I że 45–minutowy dostęp kosztuje 5,22 euro? Skandal.

Nie powstrzyma nas to jednak przed podzieleniem się ze światem kolejnym odcinkiem podcastu „Mała wielka firma”. Dziś odpowiadamy na pytania Dominika Szewiora dotyczące otwierania własnej firmy.

W czasie niecałych 14 minut odpowiadamy na następujące pytania:

Jak zaplanować działalność firmy?
Jak zrobić symulację, czy dane przedsięwzięcie wypali?
Jak przejść od pomysłu do biznes planu?
Jak się nie zniechęcić?
Jak dokładnie określić, kto jest odbiorcą mojego produktu?
Jak zaplanować dotarcie do potencjalnych klientów?
Jak zaplanować promocję i jakich środków użyć?

Następny odcinek będziemy nagrywać po moim powrocie… chciałem napisać „ze słonecznej Hiszpanii”, ale dziś były tu 4 stopnie i padał śnieg z deszczem. Wizerunek marki Hiszpania mocno ucierpiał w moich oczach.

Aha, jeszcze linki:

Zobacz też:

Lewą ręką

Marek Jankowski — Fri, 05 Sep 2008 21:54:58 +0000

To się nazywa pech. Wracamy z Anią z urlopu. Na lotnisku kolejka do odprawy bagażowej. Gorąco, wszyscy wkurzeni. Chwytam walizkę, żeby położyć ją na wadze i czuję ból w nadgarstku. Nic nie puchnie, ale boli.

Idę do lekarza. Okazuje się, że przeciążyłem ścięgno. Lekarka pyta, czy wypisać zwolnienie.

Wielu pracowników pewnie w tej sytuacji odpowiedziałoby „tak”. Jeżeli podstawowym narzędziem pracy jest komputer, trudno wyobrazić sobie osobie praworęcznej pracę tylko lewą ręką. Ale to nie znaczy, że tak się nie da. Cały ten wpis powstał w ten sposób. I zamiast odpisywać na niektóre maile, skorzystałem z telefonu.

Nie namawiam, żebyś wypominał pracownikom zwolnienia z błahych powodów. Staraj się za to motywować tak, żeby szukali sposobów na pokonanie trudności, zamiast za każdym razem skrzętnie wykorzystywać je jako usprawiedliwienie.

Siłę takiej motywacji poznasz, jeżeli spróbujesz wpisać poniżej komentarz tylko jedną, słabszą ręką…

Zobacz też:

Jak zadowolić pracownika

Marek Jankowski — Mon, 07 Jul 2008 08:07:25 +0000

Marka pracodawcy ma duże znaczenie dla osób poszukujących pracy w krajach wysoko rozwiniętych, więc podobnie będzie i u nas. Pisał o tym ostatnio na swoim blogu Paweł Tkaczyk. Paweł przytacza wyniki raportu „Satysfakcja z pracy 2007″ i zastanawia się, czy na employer branding jest u nas jeszcze za wcześnie. Moim zdaniem – wcale nie. Mówi o tym ten sam raport, kiedy tylko wczytamy się w niego trochę głębiej.

Badanie „Satysfakcja z pracy 2007″ było prowadzone wśród pracowników, a nie osób poszukujących pracy, co wg mnie jest tutaj kluczowe. Pytanie w ankiecie brzmiało: „Który z wymienionych czynników bierze Pan(i) pod uwagę oceniając potencjalnego przyszłego pracodawcę?”, ale jeżeli przeanalizujemy listę możliwych odpowiedzi okaże się, że w dużej mierze odnoszą się one właśnie do wizerunku potencjalnego pracodawcy.

Zdecydowana większość badanych (82,1%) chciałaby dobrze zarabiać, bo to najłatwiej zweryfikować. Sam spotykałem się jednak nie raz z tym, że ludzie decydowali się na niższą pensję, jeżeli w zamian dostawali np. umowę o pracę na czas nieokreślony, pracę w większej i bardziej znanej firmie lub lepsze narzędzia pracy.

Dalej w raporcie (63,5%) są enigmatyczne „warunki pracy” (forma umowy z pracodawcą, relacje z szefem i innymi pracownikami, komputer który się nie wiesza, klimatyzacja w biurze itp.), czyli wg mnie to, co najbardziej przekłada się na wizerunek firmy wśród pracowników, a w konsekwencji – jej wizerunek w otoczeniu. Tak samo jest zresztą z następnymi na liście możliwościami rozwoju zawodowego, istotnymi dla 60,2% ankietowanych.

Kolejna wartość: „lokalizacja firmy” (42,1%) to dedykacja dla wszystkich kolejnych ekip odpowiedzialnych za budowę dróg, inżynierię ruchu i rozwój komunikacji miejskiej :)

Dopiero na piątym miejscu pojawia się „opinia o firmie jako pracodawcy”. Dlaczego tak nisko? Według mnie dlatego, że większość czynników wpływających na tę opinię wyczerpaliśmy już wcześniej. Jeżeli dobrze płacą, dają stałą umowę, atmosfera w firmie jest dobra, dbają o mój rozwój, a w dodatku do pracy będę miał 10 minut spacerkiem, to co mnie obchodzą jakieś tam opinie?

Wniosek dla pracodawcy: jeżeli nie dbasz o pracowników, nie licz na to, że dobrzy kandydaci będą się do Ciebie ustawiać w kolejkach. W tym wypadku kreatywny PR może być wyjątkowo trudny do zastosowania. A nawet, jeśli się uda, pracownik zorientuje się, że źle ocenił książkę po okładce i prawdopodobnie szybko się z Tobą pożegna.

Zobacz też:

Prowadzenie firmy zmienia ludzi

Marek Jankowski — Sun, 06 Apr 2008 17:35:33 +0000

Czy prowadzenie firmy może prowadzić do zmian w osobowości? Moim zdaniem – tak :) Nie dzieje się to od razu, ale jednak się dzieje. Przynajmniej w moim wypadku. Przekonałem się o tym próbując uzyskać numer ISSN dla „Branży Dziecięcej”.

Jakiś czas temu mocno zapadło mi w pamięć stwierdzenie Grzegorza Turniaka: „Kto nie chce, szuka powodu. Kto chce, szuka sposobu”. Kiedy zaczynałem prowadzić firmę, lepiej opisywało mnie to pierwsze zdanie. Teraz mój punkt widzenia zmienił się, a wraz z nim – zachowanie w określonych sytuacjach.

ISSN to numer nadawany przez Bibliotekę Narodową m.in. czasopismom. Zależało mi na tym, żeby otrzymać go jak najszybciej. Wysłałem więc wniosek o jego przyznanie, ale poczta ostatnio traktuje napis „priorytet” na kopercie raczej jako element dekoracyjny niż wskazówkę odnośnie czasu dostarczenia przesyłki.

Kiedy po dwóch tygodniach od wysłania wciąż słyszałem w słuchawce: „Niestety, jeszcze nie doszło”, postanowiłem wykorzystać wizytę w Warszawie i osobiście dostarczyć „Branżę” gdzie trzeba. I zaczął się tor przeszkód.

Choć wyjechałem z pensjonatu dwie godziny przed czasem, utknąłem w korku. Pokonanie 2 km zajęło mi godzinę i nie miałem już czasu, żeby pojechać do Biblioteki Narodowej. Musiałem pędzić na następne spotkanie.
Sprawa praktycznie była przegrana. Drugie spotkanie kończyło się po 15.00. A wnioski o ISSN przyjmowane są tylko do 14.00.
Postanowiłem jednak, że skoro już tu jestem, zostawię przynajmniej kopertę u portiera. Zawsze to lepsze niż liczyć na listonosza. Do biblioteki dotarłem po 16.00. Parkując samochód widziałem wychodzących z budynku ludzi, którzy najwyraźniej skończyli pracę. Dopadłem do drzwi. Były zamknięte.
Zadzwoniłem domofonem. Wyjaśniłem portierowi o co chodzi. Okazało się, że w pokoju gdzie przyjmuje się wnioski ktoś jeszcze jest. Portier pozwolił mi wejść do środka. W pokoju 247 zastałem dwie przemiłe panie, które przyjęły ode mnie wniosek. Udało się. Miałem szczęście.
No, a skoro tak, to czemu nie wykorzystać go jeszcze bardziej. Zapytałem przemiłe panie, kiedy moja sprawa może zostać załatwiona, bo zależy mi na czasie, a poczta już i tak mocno opóźniła całą sprawę. Przez telefon miałem informację, że taka procedura może zająć nawet 2–3 tygodnie. Ale najwyraźniej mój urok osobisty działa lepiej, niż telefoniczny ;) Panie spytały, czy mam chwilę, żeby usiąść i zaczekać. Miałem chwilę.
Wypisanie na maszynie danych firmy i ośmiocyfrowego numeru zajęło może dwie minuty. I mam już ISSN!

Po każdym z powyższych punktów można było się poddać. Gdybym założył, że się nie uda (albo gdybym poprosił o zrobienie tego samego inną osobę, której nie zależałoby na niej tak samo jak mnie), pewnie dzwoniłbym dziś do Biblioteki Narodowej i pytał, czy już doszło. I wkurzał się na pocztę.

Wnioski: kiedy zaczynasz prowadzić firmę bądź gotów na to, że zmieni ci się punkt widzenia. I jeżeli naprawdę ci na czymś zależy, zrób to sam. Nawet dobremu pracownikowi może nie zależeć na nich aż tak mocno, jak tobie.