Mała wielka firma » Internet

Podcast #62: Webwriting – jak pisać do internetu

Marek Jankowski — Sun, 04 Dec 2011 21:00:05 +0000

Słyszałem niedawno w Tok FM bardzo ciekawą rozmowę. Pani, której nazwiska niestety nie znam (jechałem samochodem i załapałem się tylko na fragment audycji) opowiadała o badaniach mózgu prowadzonych wśród dzieci i młodzieży. Okazuje się, że w funkcjonowaniu „centralnych komputerów” młodego pokolenia zaszły istotne zmiany.

Kiedyś przyswajaliśmy wiedzę liniowo. Czytaliśmy słowo po słowie, wiersz po wierszu, strona po stronie. Internet zmienił te przyzwyczajenia. Zmiany te dotyczą nie tylko osób, którym sieć towarzyszy od urodzenia. Każdy z nas poruszając się po sieci odbiera tekst inaczej niż wówczas, gdyby był on wydrukowany na papierze. Jak pisać w internecie, żeby sprostać tym odmiennym wymaganiom? W tym odcinku szukamy odpowiedzi.

Podcastu „Mała wielka firma” możesz też słuchać w radiu Kontestacja.

Zobacz też:

Reagowanie na skargi klientów

Marek Jankowski — Thu, 01 Sep 2011 17:36:19 +0000

Jak Twoja firma reaguje na zastrzeżenia klientów? Sposobów jest co najmniej kilka. Można, w myśl zasady „klient ma zawsze rację”, machnąć ręką i dać narzekającemu jakąś rekompensatę, nawet gdy nie ma ku temu racjonalnego powodu. Można próbować przemówić mu do rozsądku rzeczowymi argumentami. Można bez zbędnej dyskusji wskazać punkt umowy, który zwalnia nas z odpowiedzialności. Można nie odbierać telefonów i nie odpisywać na maile itd.

Niezależnie od tego, jak zareagujesz, może Ci zależeć, żeby cała sprawa została między Tobą a kupującym, żeby nie dowiedzieli się o niej inni. Ale czy na pewno słusznie?

Skargę klienta można potraktować jak każdą inną sytuację kryzysową. Podstawowa reguła PR–u w takich przypadkach brzmi: nie chowaj głowy w piasek. Symulowanie awarii telefonu i internetu nie jest dobrym pomysłem. Ale przecież wciąż nie oznacza to, że jeżeli klient ma do nas pretensje, trzeba się tym faktem od razu chwalić. To wydaje się być wbrew zdrowemu rozsądkowi.

Czy jednak można zarzucić lekkomyślność amerykańskiej firmie BestBuy, założonej w 1966 r. sieci sklepów ze sprzętem elektronicznym, która aby odpowiadać na pytania i skargi klientów uruchomiła specjalny kanał na Twitterze?

Czy można traktować to jako typowo jankeski wymysł marketingowy, skoro na podobny sposób kontaktu z klientami zdecydowała się – co za odwaga – Poczta Polska?

Wady publicznego rozstrząsania skarg wydają się być oczywiste. Jeżeli damy ludziom okazję, żeby mówili o nas źle, to zapewne z niej skorzystają, odstraszając potencjalnych nowych klientów. Trzeba będzie w dodatku zapłacić komuś, kto siądzie przy komputerze i na te zażalenia sensownie odpowie.

A teraz plusy.

Jeżeli klienci będą niezadowoleni z Twoich produktów, podzielą się tą opinią z innymi tak czy inaczej. Jeżeli sam ich do tego zaprosisz, zyskasz dwa atuty.

Po pierwsze: szybko poznasz powody niezadowolenia, co pozwoli Ci je stopniowo eliminować. Zamiast płacić za badania rynku (które są drogie) albo działać na chybił–trafił (co jest ryzykowne), dostaniesz za darmo wiedzę kluczową dla rozwoju firmy.

Po drugie: będziesz miał możliwość przedstawienia własnych argumentów, co pokaże innym klientom, że nie unikasz odpowiedzialności za własne czyny.

Wyobraź sobie, że chcesz kupić coś na Allegro. Bierzesz pod uwagę dwóch sprzedawców. Obydwaj mają ponad tysiąc opinii pozytywnych i po kilkanaście negatywnych. Sprzedawca A odpisuje na każdy głos niezadowolenia. Na przykład:

Dziękujemy za zwrócenie uwagi, rzeczywiście w tym przypadku popełniliśmy błąd. Przeprosiliśmy za to Kupującego mailowo, ale w tym miejscu przepraszamy jeszcze raz. Zmieniliśmy naszą procedurę tak, żeby podobna sytuacja więcej się nie powtórzyła.

Albo:

Przykro nam z powodu niezadowolenia klienta, bo zrobiliśmy wszystko co w naszej mocy. Negatywna ocena dotyczy czasu oczekiwania na przesyłkę, na co niestety nie mamy wpływu. Paczka została wysłana tego samego dnia, w którym wpłynęło zamówienie, co potwierdza dowód nadania przesyłki, którego skan przesłaliśmy Kupującemu. Klientów, którym zależy na terminowym otrzymaniu przesyłki, za każdym razem zachęcamy do korzystania z kuriera.

Z kolei Sprzedawca B zostawia wszystkie negatywne komentarze bez odpowiedzi. U którego złożysz zamówienie? Sprzedawca A robi wrażenie bardziej wiarygodnego, prawda? Przyznając się do błędu, buduje wśród klientów poczucie bezpieczeństwa. Opisując mechanizm, który doprowadził do niezadowolenia klienta, oswaja nas z potencjalnym ryzykiem związanym ze składanie zamówienia przez internet. A ryzyko, które znamy i rozumiemy, wydaje się mniejsze.

Czy kiedy jesteś za granicą zdarza Ci się stołować w KFC, McDonald’s albo Burger Kingu? Jeżeli tak, to przyczyną może być również chęć zminimalizowania ryzyka. Jedzenie w obcym miejscu to zawsze zagadka: nie wiemy czy będzie nam smakować, nie wiemy ile będzie trzeba czekać na podanie posiłku, nie wiemy czy nasz żołądek to wytrzyma. Wolimy coś, co z pewnością nie jest kulinarnym majstersztykiem, ale za to jest takie samo jak w naszym mieście. Żadnych niespodzianek.

Czy nadal uważasz, że publiczne rozpatrywanie skarg klientów jest wbrew zdrowemu rozsądkowi?

Zobacz też:

E–handel: jak dotrzeć do zagranicznych klientów

Marek Jankowski — Tue, 23 Aug 2011 11:04:50 +0000

Każdy wie, że sklep internetowy pozwala sprzedawać odbiorcom z całego świata. Ale dla wielu e–handlowców to czysta teoria.

Na targach mody spotkałem Łotysza, którego klienci przeważnie pochodzą z zagranicy (a konkretnie z Rosji). Jak nasz sąsiad z północnego wschodu to zrobił?

Na prowadzonej przez niego stronie Fashion.lv znajduje się serwis informacyjny o modzie oraz butik. Odzież, która jest tam oferowana, trudno znaleźć w zwykłych sklepach. To prace młodych łotewskich projektantów prezentujących się podczas Tygodnia Mody w Rydze. Impreza ta cieszy się dużym powodzeniem wśród zamożnych Rosjan, nic więc dziwnego, że klientów jest pod dostatkiem (choć przesyłka kurierska do Moskwy kosztuje nawet 30 euro).

Pierwszym atutem butiku jest więc oryginalny asortyment. Ponieważ nie jest to odzież produkowana masowo, zdarza się, że konkretny rozmiar szyje się pod zamówienie klienta. Za taki luksus można żądać wyższej ceny. A artystyczne dusze zwykle nie mają głowy do biznesu, więc z wdzięcznością przyjmują fakt, że ktoś inny bierze sprzedaż na siebie.

Drugi plus to umiejętne „podłączenie się” pod markową imprezę, z czego każdy jest zadowolony. Organizatorzy mogą pochwalić się projektantom, że udział w ryskim festiwalu mody daje bezpośrednią możliwość wejścia na rynek. Designerzy mają z głowy marketing, pozycjonowanie czy pakowanie paczek. Z kolei miłośnicy oryginalnej odzieży, zanim jeszcze zdążą odetchnąć po pokazach, mogą od razu kliknąć i zamówić to, co wpadło im w oko. Takie powiązanie dodatkowo podnosi wiarygodność sklepu, pomaga w reklamie i optymalizacji pod kątem wyszukiwarek.

Trzeci element – niby oczywisty, ale nie można go pominąć – to udostępnienie serwisu fashion.lv nie tylko w języku łotewskim, ale także po rosyjsku.

Czy wiesz już, co zrobić, żeby twój sklep również miał klientów z zagranicy?

Zobacz też:

Podcast #29: E–biznes w badaniach

Marek Jankowski — Mon, 08 Feb 2010 19:51:01 +0000

Założenie sklepu internetowego wydaje się najprostszym biznesem pod słońcem. A z pewnością wymagającym najmniejszych nakładów w porównaniu do potencjalnych zysków. Czy to nie zbyt piękne, aby było prawdziwe? Pytamy o to Piotra Jarosza z portalu Sklepy24.pl, przewodniczącego kolegium redakcyjnego raportu „e–Handel Polska 2009″.

Zobacz też:

Zgorzelec – dziękujemy

Marek Jankowski — Thu, 01 Oct 2009 05:06:24 +0000

Około 30 osób ze Zgorzelca (i nie tylko, jak się okazało) pojawiło się na wczorajszym spotkaniu poświęconym sposobom zarabiania w kryzysie, promocji firmy w Internecie i budowaniu silnej marki. Prezentacje przeprowadziliśmy wraz z Pawłem Tkaczykiem na zaproszenie portalu Zgorzelec.info.

Dzięki Orestowi – jednemu z najwierniejszych słuchaczy podcastu „Mała wielka firma” – mamy fotki z tego spotkania. Ostatnio Bartek Dymecki narzekał, że w podcaście nie rozpoznaje który z nas jest który – może teraz będzie łatwiej ;–D

Chwila przed 17:00 – czekamy na pozostałych uczestników, na szczęście przyszli :–)

Część I – opowiadam o zarabianiu w kryzysie i o promowaniu się w Internecie.

Część II – Paweł mówi o budowaniu silnej marki.

Zobacz też:

Do zobaczenia w Zgorzelcu

Marek Jankowski — Mon, 21 Sep 2009 09:53:03 +0000

Jak nie marnować pieniędzy na nieskuteczną reklamę? Jak promować się na lokalnym rynku i budować silną markę? Jak zarobić na kryzysie? To główne tematy szkolenia dla przedsiębiorców, które wraz z Pawłem Tkaczykiem będziemy prowadzić 30 września 2009 r. w Zgorzelcu. Szczegółowe informacje w dzienniku Zgorzelec.info, który jest organizatorem spotkania. Wstęp wolny, zapraszam!

Zobacz też:

400 osób, firm i marek

Marek Jankowski — Wed, 24 Jun 2009 07:00:30 +0000

Z pustego i Salomon nie naleje. Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz. Umiesz liczyć, licz na siebie. Każde z tych powiedzeń dobrze pokazuje, dlaczego niektóre sklepy dziecięce cieszą się powodzeniem, a do innych klienci wchodzą tylko wtedy, gdy pada deszcz.

Z czego nalewać, jak ścielić, na kogo poza sobą liczyć – odpowiedzi w najnowszej „Branży Dziecięcej”, w Empikach od 1 lipca. Udało nam się ustanowić nowy rekord. W indeksie osób, firm i marek, o których piszemy w tym numerze, znalazło się równo 400 pozycji. Przy czym indeks nie uwzględnia list bestsellerów ani Rapeksu.

W wakacyjnej „Branży” piszemy o spotkaniach dla handlowców zorganizowanych przez Marko i Poltrade Waletko. Wystarczy odwiedzić kilka z nich, żeby dowiedzieć się, które sklepy są na bieżąco z nowościami i dbają o profesjonalne przygotowanie swoich pracowników. Można śmiało założyć, że pojawią się tam Baby Land z Warszawy, Viki z Zabrza czy Askot z Wrocławia. Uczestników jest oczywiście dużo więcej – w sumie kilkadziesiąt, może trochę więcej niż setka sklepów z całej Polski. A co z całą resztą?

Reszta nie ma czasu na wyjazdy, nie chce wydawać na nie pieniędzy, nie potrafi się zorganizować albo ma jakąkolwiek inną wymówkę. Rezultat jest taki, że coraz bardziej odstaje od konkurencji. Aż w końcu znika z rynku.

Tradycyjne sklepy dziecięce nie sprzedają dziś towarów. Towar praktycznie zawsze da się znaleźć taniej w Internecie, w dodatku z dostawą do domu. Ale można wygrać na rynku oferując – oprócz towaru – usługi: od doradztwa i indywidualnego doboru produktów, przez dogodne warunki płatności i rozwiązywanie problemów w użytkowaniu zakupionych produktów, aż po serwis gwarancyjny i pogwarancyjny.

Żeby jednak mieć taką szansę, trzeba stale aktualizować swoją wiedzę. Korzystać z zaproszeń od dostawców, odwiedzać targi, przeglądać oferty współpracy prezentowane w prasie branżowej. Kto ma na to czas? Najlepsi mają…

Wracając do Internetu – wcale nie musi on być wrogiem tradycyjnych sklepów. Może za to stać się dodatkowym źródłem przychodów. Słyszałem ostatnio o właścicielu sklepu z Olsztyna, któremu komputer pomaga w przekonywaniu klientów do zakupu. Załóżmy, że sprzedaje zabawkę za 75 zł. Klient mówi, że taką samą widział na Allegro za 50 zł. Właściciel od razu, przy kliencie, sprawdza cenę w Internecie i okazuje się, że to wcale nie 50, tylko 59 zł, do tego trzeba dopłacić 12 zł za wysyłkę, co razem daje 71 zł. Sprzedawca obniża cenę o 4 zł i sprzedaje, a klient jest zadowolony bo ma pewność, że taniej by nie kupił.

Jeszcze jedno, byłbym zapomniał ;–) Wśród osób, które zaprenumerują „Branżę” do 15 sierpnia wylosujemy dwuosobowy pobyt na targach Games & Toys w Łodzi, w super hotelu, ze wstępem na targi i Wieczór Wystawców. Wszystkich zainteresowanych z branży zapraszam do prenumeraty.

Zobacz też:

Podwładny czy partner?

Marek Jankowski — Sat, 21 Mar 2009 08:34:44 +0000

Parę lat temu rynek pracy w Polsce określano jako „rynek pracodawcy”. O każde wolne miejsce pracy starało się wielu kandydatów, więc zatrudnionym zależało na tym, żeby nie podpaść zwierzchnikom.

Później sytuacja się zmieniła. Młodzi i wykształceni wyjechali za granicę i właściciele firm mieli spory problem ze znalezieniem odpowiednich kandydatów. To oni musieli zabiegać, żeby wartościowi ludzie nie odeszli z firmy kuszeni konkurencyjnymi ofertami.

Te dwa przykłady pokazują, że w relacji pracodawca – pracownik każda ze stron może w różnych okresach dominować. Nie ma powodu zakładać, że to pracodawca zawsze jest górą lub odwrotnie.

Umowa o pracę polega na wymianie dóbr. Pracodawca zobowiązuje się do płacenia pracownikowi pensji i innych świadczeń wynikających z przepisów. Pracownik w zamian za to oferuje swój czas oraz umiejętności, które ma wykorzystywać zgodnie z potrzebami szefa. Układ jest jasny. Ale czy na pewno?

Pracownik może bardzo łatwo sprawdzić, czy szef wywiązuje się ze swoich zobowiązań. Wystarczy rzucić okiem na wyciąg z konta bankowego. Bardziej drobiazgowi mogą jeszcze pofatygować się do ZUS–u i urzędu skarbowego, żeby mieć stuprocentową pewność, że firma wywiązuje się ze wszystkich zobowiązań.

Jakie narzędzia ma do dyspozycji szef? Teoretycznie może przez 8 godzin dziennie mieć pracownika na oku i sprawdzać, czy ten robi to, co do niego należy. Ale to oczywiście utopia, bo nie po to się kogoś zatrudnia, żeby non stop go pilnować.

Są stanowiska, na których wydajność ocenia się po wynikach pracy. Typowy przykład to handlowcy. Podobnie jest w przypadku różnego rodzaju twórców, od programistów komputerowych po artystów ludowych. Ale w jaki sposób sprawdzić, czy swój czas pracy racjonalnie wykorzystuje księgowa, kadrowa czy inny pracownik biurowy?

Sposobem na to może być TimeCamp – rozwiązanie, które nie tylko pozwala monitorować pracowników, ale przede wszystkim zwiększać efektywność ich pracy. Każdą uruchamianą przez nas aplikację i stronę internetową TimeCamp przypisuje do jakiejś kategorii (np. biuro, audio i wideo, wiadomości i blogi itp.). My określamy tylko, które kategorie są w naszym przypadku bardziej, a które mniej produktywne. Robi się to raz, w 5 minut. Cała reszta dzieje się automatycznie.

TimeCamp dostępny jest również w wersji indywidualnej, za darmo. W tej formie może być świetnym narzędziem pokazującym, jak wiele czasu marnujemy na surfowanie po sieci i o ile szybciej moglibyśmy skończyć pracę, gdybyśmy nie odrywali się od niej, żeby co 5 minut sprawdzać skrzynkę mailową. Wersja biznesowa, wspierająca pracę grupową, kosztuje 8 dolarów miesięcznie za stanowisko (wcześniej mamy do dyspozycji 30–dniowy darmowy okres próbny). O przewagach takiej formy płatności nad kupowaniem „pudełkowego” oprogramowania będzie mowa w najbliższym odcinku podcastu „Mała wielka firma”.

Znalazłem TimeCampa w sieci szukając rozwiązania do własnej firmy. Początkowo byłem przekonany, że to produkt amerykański. Ale okazało się, że powstał w Polsce, a nawet we Wrocławiu :)

Twórca TimeCampa Kamil Rudnicki oraz Venture Incubator, przy wsparciu którego powstaje TimeCamp, zaproponowali mi współpracę przy marketingu i promocji tego projektu. Zgodziłem się, bo jestem przekonany, że taki software może się przydać bardzo wielu przedsiębiorcom. W końcu ja sam znalazłem go szukając czegoś takiego dla mojej firmy.

Jeżeli zaczniesz używać TimeCampa albo masz doświadczenia z podobnymi rozwiązaniami, daj znać :)

Zobacz też:

10 zasad tworzenia profesjonalnych e–maili

Marek Jankowski — Thu, 05 Feb 2009 11:15:12 +0000

Poczta elektroniczna jest tak samo ważnym narzędziem komunikacji jak telefon. Pewnie nie byłbyś zachwycony, gdyby Twój pracownik podnosząc słuchawkę za każdym razem donośnie bekał. Nie dopuść więc, żeby nadawane przez niego maile robiły podobnie wrażenie.

W korespondencji elektronicznej liczą się trzy rzeczy: szybkość reakcji, forma maila i jego treść.

Co do szybkości, sprawa jest jasna. Na każdego maila należy odpisać. Im szybciej, tym lepiej. Albo oddzwonić, gdy sprawa wymaga omówienia.

Nad treścią trudno się tutaj rozwodzić, bo za każdym razem przypadek jest inny.

Zajmijmy się więc formą. Oto 10 zasad, które pomogą Ci tworzyć profesjonalne e–maile.

Pole „Nadawca” powinno zawierać imię i nazwisko nadawcy napisane z wielkich liter. Ja dodaję też nazwę firmy: Marek Jankowski :: Atomedia Consulting”. Zdarza się, że konto w Outlooku albo innym programie pocztowym zakłada informatyk, który nie zwraca uwagi na takie rzeczy. A później klienci dostają maile, których nadawcą jest np. „gosia sekretariat”
Pole „Temat” należy wykorzystywać zgodnie z przeznaczeniem. Nigdy nie zostawiaj tego pola pustego. Umieść tam konkretną informację. Zamiast pisać „prośba”, napisz w 2–3 słowach czego ona dotyczy.
Wiadomość rozpoczynaj od nagłówka kierowanego do konkretnej osoby, np. „Witam Panie Andrzeju”. Mail jest mniej formalnym narzędziem niż tradycyjny list, więc mało kto używa tam typowych nagłówków z imieniem, nazwiskiem, adresem itp. Zwykle dobrze sprawdza się użycie imienia. Jeżeli jednak masz co do tego wątpliwości (na przykład adresat jest dużo starszy od Ciebie lub nie jesteś pewien, jak odmienia się jego imię), możesz napisać „Szanowny Panie Prezesie” lub coś w tym stylu.
W przeciwieństwie do zwykłej papieru listowego, ekran jest zwykle poziomy. W dodatku czyta się z niego gorzej niż z kartki. Żeby ułatwić odbiorcy przeczytanie i zrozumienie Twojej wiadomości, zadbaj żeby wiersze nie były napisane zbyt małą czcionką i zbyt długie (maksymalnie 60–80 znaków).
Mail to nie powieść w odcinkach. Używaj krótkich zdań i krótkich akapitów, najlepiej oddzielonych od siebie jednym pustym wierszem. Jeżeli coś wymieniasz, użyj znaków wypunktowania.
Błędy ortograficzne są niedopuszczalne. Nawet jeżeli ich nie popełniasz, włącz opcję „sprawdzanie pisowni”. Wyłapiesz większość literówek, które też robią wrażenie niechlujstwa.
Dodawaj załączniki wtedy, gdy jest to naprawdę uzasadnione. Gdy ktoś prosi Cię o kilka zdań, nie wysyłaj ich w pliku Worda (w dodatku jeszcze spakowanym ZIP–em).
Miej litość dla łącza i skrzynki mailowej odbiorcy. Nie wysyłaj mailem dużych plików, jeżeli druga strona wyraźnie nie wskaże, że właśnie w ten sposób chce je otrzymać. Zamiast tego lepiej umieścić je na jakiś serwerze i wysłać link umożliwiający ich pobranie.
Gdy korespondujesz z klientem, zawsze zachęcaj go do dalszego kontaktu i zadawania pytań. Lepiej, gdy skontaktuje się z Tobą, niż gdyby miał rozwiewać swoje wątpliwości u konkurencji.
Stopka maila, czyli Twój podpis, powinien dostarczać informacji o tym, jak się z Tobą skontaktować, a przy okazji podnosić Twoją wiarygodność. Warto zatem umieścić tam: swoje imię i nazwisko, bezpośredni telefon (stacjonarny, komórkowy albo najlepiej obydwa), nazwę i adres pocztowy firmy oraz link do strony internetowej. Możesz dołączyć małe logo firmy, ale miej świadomość, że część programów pocztowych je zablokuje i nie wszystkim odbiorcom będzie się wyświetlać. Twój adres e–mail nie jest niezbędny, bo znajduje się już w polu „Nadawca” (chyba, że wysyłasz maila z jakiegoś innego konta). Dodatkowo, jeżeli w pracy korzystasz z GG lub Skype’a, możesz podać swój identyfikator.

Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej o tym, co możesz osiągnąć dzięki dobrze napisanym mailom, jak dzięki nim wywierać wpływ i budować swój wizerunek, pobierz darmowego e–booka „Potęga jednego e–maila”. To tylko fragment pełnej, płatnej wersji, ale i tak znajdziesz w nim parę wartościowych porad.

Zobacz też:

Firmowa witryna WWW: o firmie i oferta

Marek Jankowski — Thu, 29 Jan 2009 07:26:39 +0000

Poza stroną główną i informacjami kontaktowymi, o których pisałem ostatnio, są jeszcze dwa inne ważne obszary firmowej witryny internetowej, które mają duży wpływ na wizerunek firmy. Na to, czy klienci będą postrzegać Twoją firmę jako wiarygodną, profesjonalną i przyjazną.

Są to podstrony „O firmie” oraz „Oferta”.

Klienta teoretycznie nie powinno obchodzić, kim jesteś. Powinien oceniać tylko towar lub usługę, którą mu dostarczasz, prawda? Ale klient nie jest robotem i decydującą rolę w jego decyzjach grają emocje. Dlatego często chce dowiedzieć się czegoś więcej o firmie, w której wydaje pieniądze. I przeglądają Twoją stronę internetową klika na zakładkę „O firmie” („O nas”).

Nie jest dobrze, gdy:

takiej strony w ogóle nie ma,
taka strona jest, ale nie ma na niej treści (jest „w trakcie budowy”),
gdyby tę stronę umieścić na witrynie Twojej konkurencji, nikt nie zauważyłby różnicy,
treść strony jest napisana językiem zbyt formalnym lub technicznym (chyba, że numer telefonu na swojej wizytówce też zapisujesz w systemie dwójkowym),
pojawiają się zdania dłuższe niż półtora wiersza.

Czujesz, o co chodzi? Jeżeli nie, spróbuj odgadnąć, czym zajmuje się ta firma:

Windykacja? Oprogramowanie dla firm? Targi? Agencja reklamowa?

Nie. Ta firma wynajmuje hostessy na promocje. Ale każda z wymienionych wcześniej branż mogłaby podpisać się pod takim tekstem.

Poza całkowicie zautomatyzowanymi fabrykami, na firmę składają się pracujący w niej ludzie. I to ich trzeba pokazać na stronie „O nas”.

Nawet najdoskonalsza strona prezentująca Twoją firmę nie pomoże, jeżeli nie zainteresujesz klienta swoją ofertą.

Żeby to zrobić, musisz spojrzeć na to, co sprzedajesz, z jego punktu widzenia. Teoretycznie wszyscy to wiedzą, ale praktyka wygląda często tak:

Założę się, że każdy pracownik tej firmy doskonale wie, czym różnią się upominki Freshwave od Royaldesign. I nigdy w życiu nie pomyliłby katalogu Voyagera z mcollection. Ale dla klienta te informacje są nie tylko nieistotne, ale przede wszystkim niezrozumiałe. On chce po prostu zamówić kubek z logo swojej firmy. Po co mu to utrudniać?

Drukarnie udostępniają na swoich stronach WWW formularze, dzięki którym klient może skalkulować, ile będzie kosztować wykonanie jego zlecenia. Żeby się tego dowiedzieć, powinien wypełnić informacje na temat rodzaju papieru, jego gramatury, zdecydować czy w zakresie prac będzie falcowanie albo bigowanie. A skąd klient ma to wiedzieć? On chce tylko zamówić 5 tysięcy ulotek, nie zna się na drukarstwie!

Twoja oferta powinna być tak skonstruowana, żeby klientom–ekspertom przekazać szczegóły techniczne, a wszystkim pozostałym (czyli zdecydowanej większości) dać odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie Twoja oferta zaspokoi ich potrzeby.

Internet pozwala przedstawić swoją ofertę co najmniej tak samo dobrze, jak zrobiłby to żywy sprzedawca. Klient siedzący przed monitorem nie ma Cię pod ręką. Musisz przygotować informacje dla niego tak, żeby nie przeglądał stron konkurencji szukając odpowiedzi na nurtujące go pytania, tylko jak najszybciej złożył zamówienie u Ciebie.